ท้องฟ้าสีหม่นสั่นไหวลมพายุคำรามต่ำในเมืองท่ามกลางฝุ่นควันที่ม้วนตลบ โจวผิงที่มีเพียงมือเปล่า ค่อยๆ ก้าวไปตามเส้นทางนั้นเสียงตะโกนดังขึ้นสลับกันไปมา แทรกผ่านเสียงลมครวญคราง เข้าสู่โสตประสาทของเขา“สังหารเทพ……เหรอ……”เขาพึมพำชายหนุ่มยื่นมือขวาออกมา วางเบาๆ บนหน้าอกของตัวเองที่นั่น แสงสีคล้ายแก้วคริสตัลไหลเวียนบนผิวหนังของเขา สว่างขึ้นเรื่อยๆในใจของเขา ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกฝังลึกมานาน กำลังดิ้นรนอยากจะออกมา ราวกับกำลังจะทะลวงพันธนาการ พุ่งทะยานสู่เบื้องนอกความรู้สึกนั้น มีชื่อว่าความรักตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เขาสูญเสียความคาดหวังต่อโลกใบนี้?ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เขาไม่รักโลกใบนี้อีกต่อไป?ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เขาเริ่มปฏิเสธโลกใบนี้?โจวผิงไม่รู้ และไม่อยากจะหวนระลึกถึงอีก เขาเลือกที่จะเก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้ในส่วนลึกของจิตใจ ปล่อยให้มันกลายเป็นอดีตอย่างสิ้นเชิงแต่ตอนนี้ไฟในใจของเขาลุกโชนมากขึ้นเรื่อยๆในอดีต แม้เขาจะลงมือช่วยเหลือต้าเซี่ย แก้ไขภัยพิบัติหลายครั้ง แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะจิตวิญญาณแห่งความเป็นอัศวินที่เขาใฝ่ฝันในใจเขาคิดว่าปรมาจารย์กระบี่ควรจะปกป้องผู้คน ดังนั้นเขาจึงทำนี่คือความรับผิดชอบ แต่ไม่ได้มาจากใจทว่าครั้งนี้แตกต่าง ครั้งนี้ เขาได้ยินเสียงของพวกเขาอย่างชัดเจนสองคนนั้นจากหน่วยพิทักษ์ราตรี เด็กสามคนนั้น และคนนับหมื่นที่หลับใหลอยู่ในเมือง ราวกับทั้งหมดกำลังบอกว่า‘ขอความกรุณาท
