่านปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ยสังหารเทพด้วยเถิด!’เสียงนั้นดังกังวานราวกับระฆังในโบสถ์ กลบเสียงอื่นๆ ทั้งหมด ก้องอยู่ในสมองของโจวผิง พลังกระบี่ที่เกือบจะเหือดแห้งในใจของเขา พลันเพิ่มพูนขึ้นอย่างน่าตกใจ!มีคนเคารพนับถือเขา มีคนไว้วางใจเขา มีคนต้องการเขานี่ไม่ใช่วีรบุรุษที่เขาใฝ่ฝันจะเป็นหรอกเหรอ?โซ่ตรวนอันหนักอึ้งที่กดทับหัวใจของเขา ถูกพวกหลินชีเยี่ยงัดออกไปบางส่วน และตอนนี้เปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นใหม่ในใจเขาแผดเผาจนร้อนระอุ สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!พลังของเขาเพิ่มขึ้นทีละขั้น แผ่นหลังที่โค้งงอเล็กน้อยเพราะอาการบาดเจ็บ ค่อยๆ ยืดตรงขึ้น รอบตัวเขา เสียงกระบี่ดังขึ้นจากทุกทิศทาง!ราวกับมีกระบี่นับไม่ถ้วนล้อมรอบตัวเขา ส่งเสียงครางพร้อมกันตามจังหวะก้าวเดิน เสียงกระบี่ดังขึ้นเรื่อยๆเหมือนเสียงร้องของหงส์ที่น่าตื่นตะลึงก้องไปทั่วฟ้าบนผิวหนังของเขา แสงคริสตัลค่อยๆ ไหลเอื่อย ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างราวกระจกเงาเมื่อโจวผิงเดินก้าวสุดท้าย เสียงครืนต่ำๆ ก็ดังขึ้นในร่างกายของเขา ราวกับค้อนทุบระฆังทองเหลืองโบราณ ส่งเสียงก้องกังวานอีกนิดเดียว ห่างจากการทำลายโซ่ตรวนนั้นเพียงนิดเดียว……โจวผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มลงมองมือสีคริสตัลของตัวเอง ถอนหายใจอย่างจนปัญญาไฟในใจเขาได้มอดดับลงแล้ว ทว่ายังห่างจากการทะลุเพดานนั้นอีกครึ่งก้าว……เขาไม่มีเวลาแล้วโจวผิงเงยหน้าขึ้น มองไปยังนอกท้องฟ้าสีเขียวทะมึน พินิจเทพสามองค์ที่โจมตีกฎ
