เกณฑ์ของเมืองผีเฟิงตูอย่างต่อเนื่อง ก้าวออกไปหนึ่งก้าวร่างของเขาหายไปจากที่เดิม……เหนือกลุ่มเมฆเทพแห่งความแห้งแล้ง ‘เซธ’ เทพแห่งสายลม ‘ชู’ และ ‘อามอน’ ก้มลงมองเมืองที่เปล่งแสงสลัวนั้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย“กฎเกณฑ์ของต้าเซี่ยนี่ช่างน่ารำคาญเสียจริง” อามอนหรี่ตาลง ในดวงตามีประกายสีม่วงวาบผ่าน“แม้พวกเราทั้งสามจะร่วมมือกัน ในเวลาอันสั้นก็ไม่สามารถทำลายกฎของต้าเซี่ยได้” ชูที่ยังบาดเจ็บอยู่กล่าวเสียงเรียบ “สิ่งเร่งด่วนในตอนนี้คือการนำเมืองนี้กลับไปยังเมืองสุริยัน”เซธผู้สวมเสื้อคลุมสีเหลืองกวาดตามองไปทั่วเมือง ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ชู ผู้ที่เจ้าบอกว่าแข็งแกร่งมากนั่นอยู่ที่ใด?พวกเรามาที่นี่นานแล้ว ไฉนเขายังมิออกมา? หรือว่าเจ้าแต่งเรื่องเท็จขึ้นมา?”ชูขมวดคิ้วมองเขา “ข้าไม่จำเป็นต้อกล่าวเท็จ”สายตาของเขาชำเลืองมองเมืองที่เรืองแสงสลัว ใบหน้าแสดงความสงสัย “แปลกจริง เสียงดังเช่นนี้ เขาไม่น่าจะไม่รู้สึก……”‘หรือว่าบาดแผลที่ข้าทิ้งไว้ให้เขาหนักเกินไป จนเขาตายไปแล้ว?’เซธหันไปมองอามอนในชุดดำ ถามว่า “ผ่านกฎของเมืองผีเฟิงตู เจ้าใช้คำสาปได้หรือไม่?”“ได้” อามอนพยักหน้า “โชคชะตาเป็นสิ่งที่กฎไม่สามารถขวางได้ เพียงใช้เส้นมังกรนี้เป็นตัวนำ ก็สามารถสาปแผ่นดินทั้งหมดของต้าเซี่ยได้”“งั้นเจ้าลงมือเสีย”อามอนค่อยๆ ยกมือทั้งสองขึ้น มือขวาถือไม้เท้าสีดำ มือซ้ายทำท่าประหลาด แสงสีดำอันน่าขนลุกแผ่ออกจากตัวเขา กลิ่นอายชั่วร้ายแพ
