ร่กระจายในอากาศติ๊ง!!ในตอนนั้นเอง ร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาชายคนนั้นสวมเสื้อสีดำเปื้อนเลือด มือทั้งสองว่างเปล่า ดวงตาสงบนิ่งดั่งผืนน้ำ ใสกระจ่างดั่งกระบี่เมื่อเขาปรากฏตัว พายุหมุนบนท้องฟ้าพลันหยุดนิ่ง เสียงกระบี่นับหมื่นดังก้องจากความว่างเปล่า กึกก้องไปทั่วฟ้าดินสายตาอันเยือกเย็นของเขากวาดมองเทพทั้งสาม แล้วเอ่ยช้าๆ“ปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ย โจวผิง เหล่าเทพเจ้าได้โปรดหลีกทาง!”‘เป็นเขา!’เมื่อเห็นภาพนี้ ชูกลับรู้สึกโล่งใจ‘เขาปรากฏตัวแล้ว นั่นก็หมายความว่าสิ่งที่ข้ากล่าวมิใช่เรื่องเหลวไหล เพียงแค่เซธได้สัมผัสกับกระบี่ของมนุษย์ผู้นี้ ก็จะรู้ว่าเหตุใดข้าจึงถูกบีบให้ถอย…’‘ช้าก่อน กระบี่ของเขาอยู่ที่ใด?’ชูมองมือที่ว่างเปล่าของโจวผิง แล้วชะงักไปชั่วขณะเหนือชั้นเมฆ เซธมองชายที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ขมวดคิ้วเล็กน้อย“ขอให้พวกข้าหลีกทาง? มนุษย์ธรรมดา ช่างกล้าพูดเหลือเกิน!” เขาหัวเราะเยาะครืน!!เขายื่นมือออกไปเบาๆ ทรายสีเหลืองมากมายไหลทะลักออกมาจากใต้เสื้อคลุมสีเหลือง ในชั่วพริบตาก็ปกคลุมท้องฟ้าไปครึ่งหนึ่งเม็ดทรายสีเหลืองทองเหล่านั้น แต่ละเม็ดแผ่รังสีน่าสะพรึงกลัว สามารถทำลายเมืองครึ่งหนึ่งได้อย่างง่ายดายพวกมันผสมปนเปกับลมพายุ ส่งเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวทรายปกคลุมท้องฟ้า!โจวผิงยกมือขวาขึ้นชี้เป็นรูปกระบี่ แล้วแตะเบาๆ ที่หน้าอกพลังกระบี่อันทรงพลังวนเวียนรอบตัวเขา ลำแสงกระบี่
