จากพี่แล้ว ในโลกนี้มีปรมาจารย์กระบี่คนอื่นอีกไหมคะ?” หลี่รั่วเตี๋ยถามอย่างอยากรู้โจวผิงตอบตามตรง “ไม่มี มีแค่ฉันคนเดียว”“งั้นพี่ก็เป็นคนที่เก่งที่สุดในโลกสิคะ!” ดวงตาของเด็กหญิงเริ่มเป็นประกายโจวผิงชะงักเขาครุ่นคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง “คนที่เก่งกว่าฉัน คงไม่มีแล้ว แต่คนที่พอๆ กับฉัน ยังมีอีกสี่คน”“แล้วพวกเขาจะมาช่วยพวกเราไหม?”“……คงไม่มาหรอก”“ทำไมล่ะ?”“เพราะพวกเขายังมีคนอื่นอีกมากที่ต้องช่วย”“อ้อ……”เห็นหลี่รั่วเตี๋ยดูเศร้าลง เฉินหนานก็ไม่พอใจ “ทำไมต้องให้คนอื่นมาช่วยด้วย พวกเรามีปรมาจารย์กระบี่ที่เก่งที่สุดในโลกอยู่แล้ว เขาต้องปกป้องพวกเราและพากลับบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอน!”“พี่ปรมาจารย์กระบี่ พี่เก่งขนาดนี้ได้ยังไงครับ? ผมก็อยากเป็นปรมาจารย์กระบี่เหมือนกัน!” หวังเจียฉีพูดขึ้นมาทันใด “ถ้าผมได้เป็นปรมาจารย์กระบี่ พ่อแม่ผมต้องดีใจมากแน่ๆ เลย”ได้ยินประโยคนั้น ดวงตาของโจวผิงก็สั่นไหวเล็กน้อย“ขี้ขลาดแบบนายเป็นปรมาจารย์กระบี่ไม่ได้หรอก!” หลี่รั่วเตี๋ยมองเขาอย่างดูถูก“พี่ปรมาจารย์กระบี่ พี่เก่งขนาดนี้ ครอบครัวของพี่ต้องภูมิใจในตัวพี่มากเลยใช่ไหมครับ?”โจวผิงเงียบไปครู่หนึ่ง “ฉัน… นอกจากอาสามแล้ว คงไม่มีครอบครัวอื่นแล้วล่ะ”พูดจบ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “แต่ฉันยังมีลูกศิษย์อีกไม่กี่คน พวกเขาภูมิใจในตัวฉันมากเลยล่ะ”“ลูกศิษย์ของพี่ปรมาจารย์กระบี่เหรอคะ! พวกเขาต้องเก่งมากแน่ๆ เล
