าควรจะอยู่ในร้านอาหารพื้นบ้านนั้น ใช้ชีวิตดีๆ เติบโตขึ้นมา อ่าน หนังสือที่เขาชอบ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและมีความสุขไปตลอดชีวิต…
เขาไม่ควรเดินบนเส้นทางนี้เลย!”
ลมหายใจของกวนไจ้หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ความโกรธทำ ให้ดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาคว้าคอเสื้อของเยี่ยฟ่าน “ฉันจะบอกให้นะ เยี่ยฟ่าน โจวผิงไม่เคยติดหนี้อะไรโลกนี้เลย แต่โลกนี้ต่างหาก……ที่ติดหนี้เขามากเกินไป! เยี่ยฟ่าน… นายกำ ลังปกป้องประเทศนี้จริงๆ นายยิ่งใหญ่ สูงส่ง นายทำ หน้าที่ต่อทุกคนในประเทศนี้ แต่นาย… ทำ ผิดต่อโจวผิง”
ริมฝีปากของเยี่ยฟ่านสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาสูดหายใจลึก มือขวาพุ่งเข้าจับข้อมือของกวนไจ้ที่กำ คอเสื้อเขาอยู่ อย่างรวดเร็ว ตอบเสียงแหบแห้ง
“ฉันยอมรับว่าฉันติดหนี้โจวผิงมากมาย แต่นายคิดว่าฉันอยากเดิมพันทุกอย่างกับเด็กคนหนึ่งจริงๆ เหรอ?
ถ้าฉันมีพรสวรรค์แบบเขา ถ้าฉันมีพลังแบบเขา แม้จะต้องไปตาย ฉันก็จะไม่กะพริบตาสักครั้ง! แต่ไม่ใช่ทุกคนจะ เป็นโจวผิง!
เทพภายนอกล้อมรอบ เทพต้าเซี่ยจมสู่การหลับใหล ต้าเซี่ยไม่มีทางออกแล้ว หากต้องการพลิกสถานการณ์ใน ยามคับขัน ต้องการใช้พลังของมนุษย์ธรรมดาเอาชนะเทพเจ้า ฉันก็ต้องเสี่ยงครั้งนี้!
ถ้าเราแพ้ในครั้งนี้ ทั้งต้าเซี่ยจะกลายเป็นเหยื่อให้ผู้อื่นฆ่า! อีกอย่าง ฉันไม่เคยใช้ประโยชน์จากเขาเลย โจวผิงแม้จะ ซื่อ แต่ไม่ได้โง่……”
เสียงของเยี่ยฟ่านเงียบชั่วครู่ แล้วเอ่ยเสียงแหบแห้งขึ้นอีกครั้ง: “เขาเป็นเ
