ด็กดี……”
บรรยากาศพลันตกอยู่ในความงัน
กวนไจ้จ้องเยี่ยฟ่านด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ผ่านไปสักพัก เขาแค่นเสียงเย็นชา ปล่อยมือจากปก เสื้อของเยี่ยฟ่าน
“ถ้าโจวผิงเป็นอะไรไป ฉันจะฆ่านายด้วยมือของฉันเอง” กวนไจ้พูดเสียงเย็น
เยี่ยฟ่านจัดปกเสื้อ พูดเสียงเรียบ
“ตอนนั้น ไม่ต้องให้นายลงมือหรอก ฉันจะคืนชีวิตที่ฉันติดหนี้เขา……ด้วยตัวเอง”
ตึง!!
เสียงทุ้มดังมาจากก้อนเมฆไกลๆ ท้องฟ้ามืดลงอย่างเห็นได้ชัด
เยี่ยฟ่านหันไปมอง เห็นผิวน้ำ ทะเลที่เคยสงบพลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง คลื่นยักษ์สีดำ พุ่งขึ้นจากผิวน้ำ ราวกับม่าน ขนาดใหญ่ปกคลุมท้องฟ้า สาดซัดเข้าหาที่แห่งนี้
รัศมีเจิดจรัสของทวยเทพส่องผ่านเมฆมา สี่ร่างพาพลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัว แหวกเมฆหมอก เหยียบบน ความว่างเปล่า ค่อยๆ ย่างกรายเข้ามา
เก้าเทพแห่งอียิปต์ สี่เทพร่วมมือกัน
พวกเขาปลดปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่ยั้งมือ ทำ ให้น้ำ ทะเลใต้เท้าปั่นป่วน ภัยพิบัติครั้งใหญ่ของมนุษย์กำ ลังก่อ ตัวภายใต้พลังศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา
“ขนาดนี้ พวกเราสู้ไม่ไหวแน่……”
เมื่ออาจารย์เฉินเห็นสี่ร่างนั้น พลันถอนหายใจอย่างอับจนหนทาง
“ต่อให้สู้ไม่ไหว ก็ต้องสู้” เยี่ยฟ่านวางมือบนด้ามดาบที่เอว มองเมืองเบื้องหลัง เสื้อคลุมสีแดงเข้มสะบัดพลิ้วตาม ลมทะเลอันบ้าคลั่ง “เราต้องไม่ให้พวกมันเข้าเมือง ต้องสกัดพวกมันไว้กลางทะเล”
“พวกเรามีกองหนุนไหม?” ลู่อู๋เหวยถาม
“มีแค่มนุษย์ที่อยู่
