เดี๋ยวถ้า ปรมาจารย์กระบี่หลับตาลงอีกครั้ง จะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว……”
“พูดอะไรของนายน่ะ? หุบปาก” เฉินหานจ้องเขาเขม็ง
ลู่อวี่รีบปิดปากเงียบ เฉินหานลังเลอยู่กับที่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นยืน กระซิบกระซาบกับเด็กสามคนข้างๆ จากนั้นก็พากันเดินไปหาโจวผิง “ท่านปรมาจารย์กระบี่” เฉินหานเรียกเขาเบาๆ
โจวผิงหลับตาอยู่ ไม่ได้ตื่นขึ้นมา “ท่านปรมาจารย์กระบี่!” เฉินหานเรียกเสียงดังขึ้นอีกหน่อย
โจวผิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เส้นเลือดฝอยแดงก่ำ ปรากฏในดวงตา ริมฝีปากซีดเซียวไร้สีเลือด ทั้งร่างดูอิดโรยเป็นอย่าง ยิ่ง
“มีอะไรเหรอ?” เขาถาม เฉินหานยิ้มน้อยๆ ล้วงบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้โจวผิง “ฉันไม่สูบบุหรี่” โจวผิงส่ายหน้า “ปรมาจารย์กระบี่ บุหรี่นี้จะช่วยบรรเทาอาการของท่านได้……”
“ฉันไม่สูบบุหรี่” โจวผิงพูดซ้ำ อีกครั้ง แล้วชี้ไปที่เด็กสามคนข้างๆ “อีกอย่าง ที่นี่มีเด็กอยู่ นายก็ไม่ควรสูบบุหรี่”
