เด็นไปทั่ว ฝุ่นตลบอบอวล!เมื่อเห็นว่าพลังของหน่วย 006 สลายไปแล้ว หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ก็เก็บพลังกดดันของตนกลับคืนพวกเขาก้มตัวลง ค่อยๆ หยิบร่มสีดำที่พื้นขึ้นมานอกเรือนสี่ประสานที่พังทลาย พวกเขากางร่มขึ้น ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินจากไปอย่างเงียบงันซ่า ซ่า ซ่า!!สายฝนที่หยุดนิ่งกลางอากาศเพราะถูกแรงปะทะ ตกลงมาราวกับม่านน้ำขนาดใหญ่ ทว่าร่างที่อยู่ใต้ร่มกลับไม่เปียกแม้แต่หยดเดียวคนทั้งหกกับหนึ่งโลงศพ ค่อยๆ หายลับไปในม่านฝน“หลินชีเยี่ย!” เสียงของหยวนกังที่ยืนอยู่หน้าประตูดังขึ้น “พวกนายจะไปไหนกัน?”ท่ามกลางสายฝน หลินชีเยี่ยค่อยๆ หยุดฝีเท้า“ไปช่วยคน”เขาหันกลับมามอง เห็นใบหน้าที่เป็นกังวลของครูฝึกหยวน จึงส่งยิ้มบางๆ “ถ้าพวกเราไม่กลับมา ก็ช่างมันเถอะแต่ถ้าพวกเรากลับมา… พวกเราก็จะเป็นหน่วยรบพิเศษที่ห้าของต้าเซี่ย”ในขณะเดียวกัน ที่เรือนสี่ประสาน ภายในห้องตรงกลาง เส้าผิงเกอที่เฝ้ามองการต่อสู้แบบไร้สุ้มไร้เสียงมาโดยตลอดก็ยิ้มอย่างจนใจ“เด็กพวกนี้……”เขาส่ายหัว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปิดลิ้นชักออก……ภายในนั้นมีแผ่นเหล็กสีเงินขนาดเท่าป้ายชื่อทหารวางเรียงรายอยู่แปดแผ่นเขาหยิบออกมาเจ็ดแผ่น กำไว้ในมือ แล้วโยนออกไปด้านนอกเบาๆ!แผ่นเหล็กทั้งเจ็ดทะลุผ่านอากาศ ชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าพวกหลินชีเยี่ย!แผ่นเหล็กที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันในม่านฝน ทำให้หลินชีเยี่ยตกตะลึงเล็กน้อย พวกเขายื่นมือออกไปรับแผ่นเหล็กพร้อมก
