“พี่ลิง รอข้าด้วย!”“พี่ลิง วันนี้ข้าไปขอทานมาอีกแล้ว ได้หมั่นโถวมาแค่สองลูกเท่านั้น ให้อาจารย์ไปหนึ่งลูก อีกลูกข้าแอบกินเอง ไม่ได้ให้พี่หรอก ฮิฮิฮิ……”“พี่ลิง แย่แล้ว! อาจารย์ถูกปีศาจจับตัวไปแล้ว!”“ไอ้ลิงบ้านี่ ข้าเคยเป็นถึงแม่ทัพเทียนเผิงนะ จะให้ถูกแกรังแกอยู่อย่างนี้ตลอดไปได้อย่างไร?”“เลิกคบ! แบ่งของกัน! ข้าจะกลับหมู่บ้านเกาเหล่าจวงแล้ว!”“พี่ลิง ขนมที่พี่ขอทานมานี่หอมจังเลย ขอข้า… เอ่อ กินสักคำได้หรือไม่?”“พี่ลิง อีกนานไหมกว่าจะถึงดินแดนตะวันตก?”“พี่ลิง! พี่บรรลุธรรมแล้ว! จีวรของพี่สวยจัง ฮึ่ม ข้าเป็นทูตพุทธพิธีก็ไม่เลวนะ!”“พี่ลิง… อย่าร้องไห้สิ… ครั้งนี้ข้าช่วยคนไว้ได้เยอะเลย ไม่ได้ทำให้คณะไซอิ๋วของเราขายหน้า… แค่กแค่ก… ข้าจะลงไปหาเหล่าซัวแล้ว พี่กับอาจารย์ต้องเป็นพระพุทธเจ้าที่ดีนะ… การสละพลังเทพจุติมาเป็นปีศาจ แม้จะหลบเลี่ยงการจู่โจมของม่านหมอก และอยู่ปกป้องมนุษย์ได้ แต่พลังก็จะอ่อนแอลงมาก และไม่มีวันกลับไปได้อีก… โลกนี้ สุดท้ายแล้วก็ต้องให้เทพเจ้ามาเปลี่ยนแปลง พี่ลิง พี่กับอาจารย์เก่งกว่าพวกเรา ในที่สุดก็บรรลุธรรมได้ ต้องมีชีวิตอยู่จนถึงที่สุดนะช่วยดูแทนข้าด้วยว่า… ในอนาคต โลกนี้จะเป็นอย่างไร บางที… นี่อาจเป็นโชคชะตาของข้าก็ได้”…ดวงตาทั้งสองของลิงโบราณเต็มไปด้วยเส้นเลือด ขนทั่วร่างตั้งชัน ความเศร้าโศกและความโกรธแค้นอันไร้ที่สิ้นสุดปกคลุมจิตใจของเขา เขาอ้าปากใช้แรงทั้งหมดในร่าง
