กายคำรามใส่ท้องฟ้า แล้วค่อยๆ ก้มศีรษะลงเขายืนอยู่ตรงนั้น ราวกับเด็กน้อยที่สูญเสียทุกสิ่งไปหลินชีเยี่ยมองภาพนั้นอย่างตกใจ “พี่ลิง……”โครม!ลิงโบราณก้าวออกมาหนึ่งก้าว เคลื่อนตัวมาอยู่ตรงหน้าเขา มือหนึ่งคว้าคอเสื้อของหลินชีเยี่ยนิกซ์ เมอร์ลิน และบรากีที่อยู่ด้านหลังหลินชีเยี่ยกำลังจะลงมือ ทว่าเด็กหนุ่มกลับส่ายหน้าอีกครั้ง บอกให้พวกเขาไม่ต้องเข้ามาลิงโบราณกำคอเสื้อของหลินชีเยี่ยไว้แน่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจ้องมองดวงตาของเขาอย่างแน่วแน่“ไอ้หนู……” เขาเอ่ยเสียงต่ำ “อย่าไปเชื่อเรื่องโชคชะตาบ้าบออะไรนั่น ถ้าเจ้าอยากช่วยคน ก็จงไปช่วย อย่า…ยอมแพ้กับใครก็ตามที่เจ้าหวงแหน”หลินชีเยี่ยจ้องตาลิงโบราณ ดวงตาของเขาปรากฏแววขมขื่น “แต่ว่า เขาอยู่ไกลจากผมเกินไป……”ลิงโบราณมองดวงตาของเขาอย่างเงียบงันครู่หนึ่งต่อมา เขาปล่อยคอเสื้อของหลินชีเยี่ย กลับไปยืนกลางห้องพยาบาล หันหลังให้เด็กหนุ่ม แล้วค่อยๆ เอ่ยขึ้น“ไกล ก็บิน”เมื่อคำพูดของเขาจบลง ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินชีเยี่ยทันที[ความคืบหน้าในการรักษาซุนหงอคง: 1%บรรลุเงื่อนไขการรับรางวัลแล้ว สามารถสุ่มรับความสามารถของซุนหงอคง…]จากนั้น วงล้อเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินชีเยี่ย และเริ่มหมุนช้าๆ……ในที่สุด เข็มก็หยุดลงบนความสามารถหนึ่งหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่……“ชีเยี่ย ถึงที่หมายแล้ว”ไป๋หลี่พั่งพั่งตบไหล่ของหลินชีเยี่ย คนหลังถึงได้ลืมตาขึ้นเสียงฝนตก
