หลินชีเยี่ยไม่ตอบ เขากางร่มยืนนิ่งหน้าเรือนสี่ประสาน สายตามองผ่านลานกว้างไปยังประตูห้องหนึ่งซ่า ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า……ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆน้ำฝนตกลงบนร่มสีดำทั้งหกคัน รวมตัวกันเป็นสายน้ำ ไหลไปตามโครงร่ม แล้วไหลลงพื้น“เฉาเยวียน” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน“อืม”“ชักดาบ”“ได้”เฉาเยวียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาวางร่มสีดำในมือลงบนพื้น แล้วเอื้อมมือไปที่เอว ค่อยๆ กำด้ามดาบตรงไว้……ชิ้ง!เสียงดาบดังกังวานไปทั่วอากาศเปลวเพลิงจิตสังหารสีดำพันรอบตัวเฉาเยวียนในพริบตา ห่อหุ้มร่างของเขาไว้ พลังอำมหิตที่ทำให้หายใจไม่ออกอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับจะเผาผลาญวิญญาณของผู้คนให้มอดไหม้พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมลงมาทันที!คราวนี้ เฉาเยวียนไม่ได้หัวเราะโง่ๆ หรือวิ่งพล่าน เขายืนนิ่งอยู่กลางสายฝนในชุดคลุมพลังอำมหิตสีดำ ดวงตาสีแดงฉานเพ่งมองไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวพลังอำมหิตพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า!ภายในเรือนสี่ประสาน“พวกเขาทำอะไรกัน? นี่ยังไม่ถึงสถานที่ต่อสู้ไม่ใช่เหรอ?” สมาชิกหน่วย 006 คนหนึ่งถามอย่างสงสัย“พวกเขากำลังท้าทายด้วยพลังกดดัน” อีกคนหนึ่งหรี่ตายืนอยู่ที่ประตู ก่อนจะพูดช้าๆ “ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ปฏิบัติตามกฎของเราแล้ว!”“แล้วเราจะทำยังไง?”“ก็แน่นอน……ต้องกดดันกลับไป!”
