ขาแล้วส่งเสียงรับในลำคอดูเหมือนว่าเฮยถงจะเข้ากับคนอื่นๆ ในโรงพยาบาลได้ดี อย่างน้อยภายนอกก็ดูเหมือนเป็นเช่นนั้นหลินชีเยี่ยเดินไปข้างหน้าสองก้าว เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงถอยกลับมา“เฮยถง นายดูของบนตัวฉัน ทำนายอะไรได้บ้างไหม?”เฮยถงชะงัก ยิ้มอย่างจนใจ “ท่านผู้อำนวยการ คุณลืมไปหรือเปล่า ผมทำนายอนาคตของวัตถุได้เท่านั้น ตัวคุณในโรงพยาบาลนี้ไม่ใช่ร่างกายจริง ของบนตัวคุณก็ไม่ได้อยู่ในขอบเขตของวัตถุ ดังนั้นผมจึงไม่สามารถเห็นอนาคตของคุณได้ เว้นแต่คุณจะปล่อยผมออกไป ผมถึงจะช่วยทำนายอนาคตของวัตถุได้”หลินชีเยี่ยถอนหายใจ “ช่างเถอะ นายทำงานต่อไปเถอะ”ขอบเขตของเฮยถงก็คือขั้นพิภพ ในตอนนี้ เขาไม่สามารถเรียกอีกฝ่ายออกมาในโลกแห่งความเป็นจริงได้ หากต้องการใช้พลังทำนายของอีกฝ่าย ก็ต้องรอให้ตัวเองก้าวข้ามไปถึงขั้นพิภพเสียก่อน“ทานาทอส วันนี้จะอยู่กินข้าวกลางวันด้วยกันหรือไม่?”หลินชีเยี่ยเดินไปได้ไม่กี่ก้าว นิกซ์ก็ยิ้มเดินมาจากฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยถามขึ้นเด็กหนุ่มยิ้มแห้งพลางตอบว่า “แม่ครับ น่าเสียดายจริงๆ วันนี้ผมยังมีการประลองอีก……”“โอ้ น่าเสียดายจัง”ดวงตาของนิกซ์เจือไปด้วยความผิดหวัง แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มให้หลินชีเยี่ยแล้วเดินต่อไปยังลานกว้างหลินชีเยี่ยหยิบเหล้าข้าวและจอกเหล้าสองใบจากในครัว หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็วางมันกลับไปเขาเดินไปที่หน้าห้องผู้ป่วยหมายเลขสี่บนชั้นสอง เคาะประตูเบาๆ แล้วผลักเข้า
