ลังกดดันอันรุนแรงระเบิดออกมาจากร่างของลิงโบราณ หลินชีเยี่ยที่นั่งอยู่ตรงข้ามถูกผลักกระเด็นออกไป ถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะทรงตัวได้อย่างยากลำบากพายุโหมกระหน่ำพัดพารัศมีพุทธะที่แตกกระจาย กวาดผ่านทั่วทั้งห้องพักผู้ป่วย พุ่งทะยานออกไป ทำให้ทั้งโรงพยาบาลสั่นสะเทือนเล็กน้อย“เกิดอะไรขึ้น?!!” หลี่อี้เฟยวิ่งออกมาจากห้องด้วยความตกใจ“ลิงบ้านั่นในห้องหมายเลขสี่!” นิกซ์ขมวดคิ้วร่างสีดำและสีฟ้าลอยขึ้นสู่อากาศอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปยังชั้นสอง ตามด้วยร่างที่อุ้มพิณฮาร์ปในวินาทีที่พวกเขากำลังจะพุ่งเข้ามาในห้อง หลินชีเยี่ยก็ยื่นมือออกมาห้ามปรามไว้“อย่า……” หลินชีเยี่ยจ้องมองร่างนั้น แล้วส่ายหัวให้พวกเขาท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ จีวรบนร่างของลิงโบราณพลิ้วไหวราวกับมีลมพัด ส่งเสียงดังสวบสาบ แสงสีทองเข้มเปล่งประกายจากดวงตาคู่นั้น ราวกับเปลวไฟร้อนแรงสองกอง ลุกโชนอยู่ในเบ้าตา!เขาแยกมือที่ประนมออก แล้วกำแน่นรอยแตกมากมายปรากฏขึ้นบนจีวรของเขา!ในรัศมีพุทธะที่สั่นไหว ร่างที่สวมจีวรขาดวิ่นนั้นลุกขึ้นยืน ขนลิงสีทองเข้มแผ่รัศมีอ่อนๆ เขาก้าวเท้า เดินมาทางหลินชีเยี่ยทีละก้าว……ดวงตาเปล่งประกายคู่นั้นจ้องมองตาเขม็ง เขาอ้าปาก พูดเสียงแหบพร่าว่า“ช่างหัวโชคชะตามันเถอะ!!”
