สมกับหยดเลือดและน้ำตาของเขาไหลซึมลงสู่ดิน……จนถึงวินาทีสุดท้ายเขายังคงยิ้มและถามผมว่า……เขาเท่ไหม คุณว่าเขาแปลกไหม?”รัศมีพุทธะที่ห่อหุ้มรอบกายของลิงโบราณเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรงอีกครั้งร่างกายใต้จีวรเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นใต้เปลือกตาที่หลุบต่ำของลิงโบราณหดเล็กลง ราวกับกำลังหวนระลึกถึงบางสิ่ง“แม้ว่าผมจะไม่ได้ติดต่อกับเขามากนัก แต่ผมรู้สึกได้ว่า เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่ ชอบสูบบุหรี่ ชอบทำตัวเท่ ทั้งๆ ที่ตัวเองอ่อนแอ แต่ยังชอบทำตัวเป็นฮีโร่……แต่เมื่อเขาเอาจริงเอาจัง เขาก็ดูเท่มาก”รัศมีพุทธะรอบกายของลิงโบราณยิ่งเปล่งประกายสว่างไสว ราวกับกำลังพยายามกดข่มบางสิ่งอย่างสุดกำลัง ชายจีวรรอบตัวพลิ้วไหวเบาๆ หลังมือที่ประนมอยู่ปูดโปนด้วยเส้นเลือดที่ผุดขึ้นมาทีละเส้นเขาขมวดคิ้วแน่น“ตอนนั้นผมอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถช่วยเขาได้……ความรู้สึกผิด ความเศร้าโศก และความโกรธแค้นนั้น ตอนนี้ผมยังคงรู้สึกได้อย่างชัดเจนผมคิดว่าเวลาผ่านไปสองปีแล้ว ผมคงเติบโตขึ้น สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้ มีพลังพอที่จะปกป้องคนที่ผมห่วงใย……แต่ทำไมทุกอย่างดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย?ผมยังคงอ่อนแอ ไม่สามารถช่วยคนที่ผมห่วงใยได้ แถมครั้งนี้ผมยังไม่ได้เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ……เหล่าจ้าว คุณป้า และตอนนี้ก็ปรมาจารย์กระบี่……นี่ผมจะต้องมองดูคนที่ผมห่วงใยจากไปทีละคนอย่างนี้ตลอดไปเหรอ?นี่มันเป็นโชคชะตาจริงๆ หรือเปล่า?”โครม!!พ
