“ครูฝึกหยวน”“สวัสดีครูฝึกหยวน”“ครูฝึกหยวน นาฬิกาโรเล็กซ์ที่ผมเคยให้คุณไว้ล่ะครับ? วันนี้ทำไมไม่ได้ใส่มาล่ะ?”มุมปากของหยวนกังกระตุกเล็กน้อย “เจ้าอ้วนเอ๊ย ยังกล้าพูดถึงนาฬิกาโรเล็กซ์เรือนนั้นอีก ตอนนั้นนายแอบยัดมันใส่กระเป๋าฉัน ทำให้ฉันเกือบโดนลงโทษไปแล้ว”ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะอย่างไร้เดียงสา ทุกคนทยอยนั่งลงหยวนกังตะโกนไปทางร้านบาร์บีคิวด้านหลัง ไม่นานก็มีจานบาร์บีคิวถูกยกออกมา“ครูฝึกหยวน ไม่คิดว่าคุณจะชอบกินอาหารพวกนี้ด้วย” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัยหยวนกังยิ้ม “เป็นทหารมานาน ก็ชอบบรรยากาศการกินข้าวแบบคึกคักอย่างนี้แหละ บรรยากาศในร้านอาหารหรูๆ ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด ถ้าไม่จำเป็น ฉันไม่ค่อยไปที่แบบนั้นหรอก”“พูดถูกเลย! ไปร้านอาหารหรูๆ ทำไม บาร์บีคิวมันไม่อร่อยหรือไง?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นด้วยเฉาเยวียนเหลือบมองไป๋หลี่พั่งพั่งผู้เอาใจเก่งอย่างเงียบงันหยวนกังหยิบเบียร์ออกมาจากกล่อง แจกให้ทุกคน พลางรำพึงรำพัน“เจ้าลูกเจี๊ยบพวกนี้ ตอนเพิ่งเข้าค่ายฝึกอบรม ก็เหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้อะไรเลย โดยเฉพาะเจ้าอ้วนที่ชอบใช้เงินกับไอ้หัวแข็งเสิ่นชิงจู่ พวกนายสองคนเป็นฝันร้ายของครูฝึกรุ่นนั้นเลย ฉันหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นพวกนาย……”เสิ่นชิงจู่รับขวดเบียร์มา ยิ้มอย่างเก้อเขิน ก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า “ครูฝึกหยวน สูบสักมวนไหมครับ?”“ฉันไม่สูบบุหรี่” หยวนกังโบกมือ “นายก็อย่าไปยุ่งกับมันมากนัก จะเป็นสมาชิกหน่
