บทที่ 108 คำสาปของเทพเจ้า (2)
เมฆขาวราวกับท้องปลาปรากฏขึ้นทางทิศตะวันออก
“ลุกขึ้น” เฝ่ยไป๋ลู่ผลักเหมียวจื่ออั๋งที่นอนกรนพิงกานว่างออก “ฟ้าสว่างแล้ว ได้เวลาออกเดินทาง”
เหมียวจื่ออั๋งดีดตัวขึ้นทันทีแล้วลืมตาที่ง่วงงุน “หืม? ไปได้แล้วเหรอ?”
เมื่อวานนี้พวกเขาคุยกันอยู่สักพัก ในที่สุดก็ตัดสินใจทำตามคำแนะนำของซูม่านม่าน อยู่ที่นี่หนึ่งคืน รอจนรุ่งเช้าของวันใหม่ ทำสิ่งที่เรียกว่า ‘กำจัดความมืด’ ให้เสร็จสิ้นก่อนแล้วค่อยเดินทาง
“ทำไมฉันไม่รู้สึกอะไรเลย? พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำจัดความมืดสำเร็จหรือเปล่า”
เฝ่ยไป๋ลู่ “ถ้าไม่ตาย ก็แปลว่านายกำจัดความมืดสำเร็จแล้ว”
ส่วนคนที่โชคร้ายเหล่านั้น ล้วนกลายเป็นเนื้อในท้องของแมลงซากศพ
เหมียวจื่ออั๋งคิดถึงสิ่งที่เผชิญมาเมื่อคืนนี้แล้วเช็ดหน้า เขาไม่อยากจดจำมันเลยจริง ๆ
ชายหนุ่มแบกกานว่างที่ยังไม่ได้สติไว้บนหลังแล้วก้าวเท้าตามเฝ่ยไป๋ลู่ไปโดยไม่โอดครวญ
“ทำไมพี่ชายคนนี้ยังไม่ตื่นอีกล่ะ? เขาโชคดีจริง ๆ ที่เมื่อคืนไม่ต้องเจอเรื่องอะไรทั้งนั้น” เหมียวจื่ออั๋งที่สูญเสียเรี่ยวแรงเพราะแบกชายร่างใหญ่ไว้บนหลัง พอเดินไปได้สักพัก ก็เหนื่อยจนหายใจหอบ
“เขาถูกกัดที่แขน” เสียงของเฝ่ยไป๋ลู่ดังขึ้น
เหมียวจื่ออั๋งส่งเสียงร้องอ๊า แล้วคว้ามือของกานว่าง พบรอยฟันชัดเจนสองรอยบนแขนซ้ายของเขาจริง ๆ
ระยะห่างของรอยฟัน ดูเหมือนถูกคนใช้เขี้ยวเสือกัดเขา ทว่าโชคดีที่ไม่มีอาการบาดเจ็บตรงผิ
