งหกสิบปีเรียกว่าอายุมาก ต่ำกว่าสามสิบเรียกอายุน้อย
หากเป็นคนอายุยืนยาว หรือผู้อาวุโส จะใช้โคมไฟสีชมพูหรือสีแดงสดและเขียนด้วยตัวอักษรสีทอง
อย่างไรก็ตามโคมไฟไม้ไผ่ที่แขวนอยู่ในหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน ทุกหนทุกแห่งล้วนคือตัวอักษรสีน้ำเงินบนพื้นสีขาว
สิ่งนี้หมายความว่าผู้ตายมีอายุไม่เกินหกสิบปี
“มีชีวิตอยู่ไม่ถึงหกสิบ ตายในช่วงวัยฉกรรจ์ ประชากรย่อมน้อยลงเรื่อย ๆ” ทันทีที่เฝ่ยไป๋ลู่พูดจบ กระแสลมพัดโคมไฟไม้ไผ่แตกส่งเสียงดังเปรี๊ยะ ราวกับมีคนทุบตี ทำให้เกิดเสียงน่าขนลุก
เหมียวจื่ออั๋งอาการเชื่องช้า ดวงตาเหม่อลอย เหมือนกับเห็นผ้าขาวแขวนอยู่บนกรอบประตูดำมืด
กลุ่มคนสวมชุดไว้ทุกข์ยกโลงศพเดินช้า ๆ ไปตามถนน บางคนร้องไห้คร่ำครวญ บางคนตีฆ้อง บางคนโปรยเหรียญ
กระดาษเงินกระดาษทองที่ปลิวว่อนทั่วท้องฟ้าทำให้ดวงตาของเขาพร่ามัว
ความโศกเศร้าอันรุนแรงพุ่งขึ้นในหัวใจของเหมียวจื่ออั๋ง เขาอดไม่ได้ที่จะเดินตามหลังขบวนแห่ศพ
เฝ่ยไป๋ลู่เดินไปไม่กี่ก้าว พอหันหลังกลับมาก็พบว่าเหมียวจื่ออั๋งยืนอึ้งอยู่ที่เดิม สายตาของเขาไร้โฟกัส ดวงตาสีแดงก่ำ ใบหน้าทั้งโศกเศร้าและไม่พอใจ
เธอลดเสียงลงแล้วพูดอย่างเฉียบขาด “ตามฉันมา!”
เสียงใสนั้นมีพลังทะลุทะลวงที่มองไม่เห็น ดวงตาของเหมียวจื่ออั๋งจึงปรากฏการต่อสู้ขัดขืน
เขากะพริบตาแล้วมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง ขบวนแห่โลงศพอยู่ที่ไหน ทันใดนั้นก็เกิดเหงื่อเย็นพลันท่วมตัว
เขาเพิ่งโดนของ!
“อย่าคิดเพ้
