้มังกรดินเพลิงสามารถเคลื่อนที่ใต้ดินได้ แต่พอออกมาจากใต้ดิน หมอกก็จะปกคลุมพวกเขาอีกครั้ง……พวกเขา……ไม่มีวิธีการเช่นนั้นเลยในขณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เสียงโทรศัพท์ของหลินชีเยี่ยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันหลินชีเยี่ยมองหน้าจอโทรศัพท์ พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขาก็รับสาย“ฮัลโหล?”“ครูฝึกหยวน?!” หลินชีเยี่ยอุทานอย่างตกใจเมื่อได้ยินสามคำนี้ เฉาเยวียน ไป๋หลี่พั่งพั่ง เสิ่นชิงจู่ และเจียงเอ่อร์ ต่างก็หันมามองพร้อมกัน“ได้ครับ”ทั้งสองคนคุยกันสั้นๆ แล้วหลินชีเยี่ยก็วางสายเขามองไปรอบๆ แล้วพูดช้าๆ ว่า“ครูฝึกหยวนบอกว่าเดี๋ยวให้ไปกินข้าวกับเขา”“ครูฝึกหยวนนี่ดีจริงๆ รู้ว่าพวกเรามาถึงเมืองหลวงแล้วยังชวนไปกินข้าวอีก ไม่เหมือนคนแซ่เยี่ยกับคนแซ่จั่วเลย……” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างเอื่อยเฉื่อยปกติแล้ว การได้พบกับครูฝึกใหญ่ของค่ายฝึกอบรมอีกครั้งและได้กินข้าวดื่มเหล้าด้วยกัน ควรจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีแต่เพราะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ทุกคนจึงไม่ค่อยมีอารมณ์สนุกเท่าไหร่…[แล้วพวกเราจะไปกันไหมคะ?] เสียงของเจียงเอ่อร์ดังมาจาก MP3“ไป ไม่ได้เจอครูฝึกหยวนนานแล้ว มาเมืองหลวงทั้งทีก็ต้องไปสิ” หลินชีเยี่ยเว้นวรรคชั่วครู่ “อีกอย่าง เขาเป็นครูฝึกทหารใหม่ของหน่วยพิทักษ์ราตรี ถือว่าเป็นระดับสูงครึ่งหนึ่ง บางทีอาจจะช่วยพวกเราได้……”ดวงตาของทุกคนเปล่งประกายขึ้นมา……ยามเย็นทุกคนสวมชุดลำลองเดินมาถึงหน้าส
