้องมีคำว่าถ้า……”ไป๋หลี่พั่งพั่งยักไหล่ “ก็ได้”“เหลืออีกครั้งสุดท้าย การฝึกอบรมครั้งนี้ก็จะจบลงอย่างสมบูรณ์” ไป๋หลี่พั่งพั่งพึมพำ “ไม่รู้ว่าปรมาจารย์กระบี่เขียนจดหมายถึงหน่วย 006 หรือเปล่า”“ฉันว่าเขียนนะ” อันชิงอวี๋พูด “แต่หน่วย 006 เป็นผู้นำของหน่วยพิทักษ์ราตรีทั่วประเทศ นอกจากหน่วยรบพิเศษ จดหมายของปรมาจารย์กระบี่อาจมีผลต่อพวกเขา แต่คงไม่มากนัก”“คงไม่มีการต้อนรับอย่างอบอุ่นแบบหน่วย 007 แน่นอน” เฉาเยวียนเสริม“การประลองอย่างเปิดเผยและยุติธรรมก็ไม่เลวนะ”ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสบายๆ หลินชีเยี่ยที่นั่งหลับตาเงียบก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น“ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากจะบอก” เสียงของเขาฟังดูจริงจังมากทุกคนเงียบลงทันที หันไปทางหลินชีเยี่ย“เกิดอะไรขึ้นหรือ ชีเยี่ย?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามหลินชีเยี่ยกวาดตามองทุกคน เงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“กำลังจะเกิดเรื่องขึ้นกับท่านปรมาจารย์กระบี่”……เมืองหลวงฐานทัพหน่วย 006หยวนกังสวมชุดทหาร ถือเอกสารในมือ ก้าวอย่างมั่นคงและคล่องแคล่ว ค่อยๆ หยุดที่หน้าประตูสำนักงานก๊อก ก๊อก ก๊อก!เขาเคาะประตูเบาๆ“เข้ามา” เสียงหนึ่งดังมาหยวนกังเปิดประตูเข้าไป นี่เป็นสำนักงานสไตล์จีน เฟอร์นิเจอร์ตกแต่งเรียบง่ายสง่างาม บนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่มีเอกสารกองหนาเหมือนภูเขาขนาดย่อมหลังกองเอกสาร ชายคนหนึ่งลุกขึ้นจากเก้าอี้นอนอย่างเกียจคร้าน ที่หางคิ้วของเขามีแผลเป็นรูปกากบาท“หัวหน้า พวกเด็กๆ มาถึงเ
