็มีมากมายขนาดนี้ จะมีเวลาไปดื่มเหล้าที่ไหนกัน……”เส้าผิงเกอมองเขาแวบหนึ่ง เอาเอกสารปิดหน้าตัวเองเงียบๆ “นายนี่ช่างเคร่งครัดเกินไป ทำอะไรก็ต้องตามกฎระเบียบ แม้จะเป็นเรื่องดีในแง่การทำงาน แต่มันไม่ดีต่อสภาพจิตใจของนายนะ ถึงระดับพวกเราแล้ว สภาพจิตใจต่างหากที่เป็นกุญแจสำคัญในการก้าวไปอีกขั้น อยากทำอะไรก็ทำสิ โลกใบนี้ขาดนายไปก็ไม่ได้แตกสลายอะไร ในหน่วยพิทักษ์ราตรีก็มีคนมีฝีมือตั้งมากมาย ขาดหยวนกังไปคนเดียวจะเป็นไรไป?”หยวนกังยืนนิ่งอยู่กับที่ “แต่ว่า……เอกสารพวกนี้เป็นงานภายในหน่วย ถ้าผมไม่ทำ คุณจะทำแทนหรือไง?”สิ้นเสียง หยวนกังก็ส่ายหน้า “ไม่ได้ ถ้าให้คุณทำ คงทำให้หน่วยพิทักษ์ราตรีทั้งหมดคงเป็นอัมพาตในวันพรุ่งนี้แน่……”ใต้กองเอกสาร มุมปากของเส้าผิงเกอกระตุกเล็กน้อยเขาสบถเบาๆ โยนเอกสารที่ปิดหน้าลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืน“หยวนกัง ฉันก็เป็นถึงหัวหน้าหน่วยเมืองหลวงนะ ทำไมพอออกจากปากนาย ฉันถึงกลายเป็นคนขี้เกียจไร้ประโยชน์ไปได้……นาย! ไปดื่มเหล้าซะ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่างานแค่นี้ฉันจะทำไม่ได้?”
