นแรง สีหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ……มือทั้งสองข้างของเขาว่างเปล่า ฝ่ามือสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ กระบี่ของเขา… หายไปแล้ว“ท่านปรมาจารย์กระบี่!” ลู่อวี่เห็นร่างนั้นแล้วร้องเรียกด้วยความดีใจ จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปพร้อมกับเฉินหานเพื่อพยุงเขาไว้เฉินหานจับข้อมือของโจวผิงไว้ แสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งออกมาจากร่างกายของเขาเข้าสู่บาดแผลของปรมาจารย์กระบี่ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดลงในทันที“ท่านปรมาจารย์กระบี่ บาดแผลของท่าน……” เฉินหานมองเข้าไปในดวงตาของโจวผิง ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง“แค่กๆๆๆ” โจวผิงไอรุนแรงหลายครั้ง ริมฝีปากซีดขาวเล็กน้อย เขาโบกมือปัดและเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “ฉันไม่เป็นไร”“ท่านปรมาจารย์กระบี่ ท่านกับเทพแห่งสายลม สุดท้ายใครเป็นผู้ชนะครับ?” ลู่อวี่อดถามไม่ได้โจวผิงเงียบไปครู่หนึ่ง “เขาถอยไปแล้ว ดังนั้น… คงถือว่าฉันชนะ”‘ชนะ?’ลู่อวี่ได้ยินประโยคนี้แล้วเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อแม้ว่าเขาจะสวดมนต์ภาวนาให้เป็นเช่นนี้มาตลอด แต่เมื่อโจวผิงพูดประโยคนี้ออกมาด้วยตัวเอง เขาก็ยังคงรู้สึกตกตะลึงอย่างสุดขีด‘ท่านปรมาจารย์กระบี่บีบให้เทพแห่งสายลมต้องถอยร่น?’‘นั่นคือหนึ่งในเก้าเทพแห่งอียิปต์ตัวจริงเสียงจริงนะ!’เป็นผู้ที่สามารถยกเมืองครึ่งหนึ่งขึ้นมาได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย แล้วพาผ่านม่านหมอกกลับไปยังเมืองสุริยันของอียิปต์ได้เขายังเป็นมนุษย์อยู่จริงๆ เหรอ?“ปรมาจารย์กระบี่ แล้ว… แล้ว
