่ คงถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด!ในตอนนั้นเอง ทั้งเมืองสั่นสะเทือนอีกครั้ง ทุกสิ่งที่ลอยขึ้นเพราะไร้น้ำหนักตกกลับที่เดิม โชคดีที่ช่วงไร้น้ำหนักไม่นานนัก แม้ข้าวของจะกระจัดกระจายไปบ้าง แต่ผู้อยู่อาศัยที่สลบอยู่บนพื้นก็ไม่ได้รับบาดเจ็บรถยนต์ที่ลอยขึ้นตกลงมาอย่างหนัก เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นทั่วเมืองที่เงียบสงัด ดังสลับกันไปมาในความมืดเฉินหานและลู่อวี่ลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกัน เงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างตื่นเต้นเหนือแสงสลัว แสงสีเขียวและแสงกระบี่ที่ปะทะกันอย่างดุเดือดหายไปแล้ว ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น“รุ่นพี่ ท่านปรมาจารย์กระบี่… ชนะหรือแพ้ครับ?” ลู่อวี่ถามอย่างไม่แน่ใจเฉินหานส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน……”ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่ที่ทางเข้าลานจอดรถ แสงไฟฉายส่องไปตามถนนมืดมิด หวังว่าจะได้เห็นร่างในชุดดำสะพายกล่องกระบี่อีกครั้ง……ท่ามกลางความเงียบ บรรยากาศตึงเครียดแผ่ซ่านในอากาศ‘ท่านปรมาจารย์กระบี่… ขออย่าให้เป็นอะไรไปเลย’พวกเขาภาวนาในใจทันใดนั้น เสียงไอแห้งๆ อย่างอ่อนแรงก็ดังมาจากปลายถนน“ค่อก! ค่อก! ค่อก! ค่อก!”ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน เห็นเพียงร่างหนึ่งเดินโซเซมาอย่างทุลักทุเลจากปลายถนนในความมืด ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาถูกฉีกขาดเป็นรอยหลายแห่ง รอยแผลน่าสยดสยองเต็มไปทั่วร่างกาย ผมสีดำเปรอะเปื้อนเลือดปรกลงมาปิดหน้าผากอย่างยุ่งเหยิง เขาก้มหน้าลงไอรุ
