นั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง“ทำไมปรมาจารย์กระบี่ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ? เดิมทีมีธุระที่อำเภออันถ่าเหรอ?” ลู่อวี่ถามอย่างสงสัย ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ใช่สิ ถ้าปรมาจารย์กระบี่อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก เทพแห่งสายลมก็คงไม่สามารถลักพาตัวพวกเราเข้ามาในหมอกได้สำเร็จ……”ริมฝีปากของเฉินหานสั่นเทา เอ่ยเสียงแหบพร่า“เขาฝ่าหมอกมาช่วยพวกเรา…”โครม! โครม! โครม!บนท้องฟ้าสีหม่นมืด เสียงน่าสะพรึงกลัวดังติดต่อกัน แสงกระบี่จ้าพุ่งผ่านขอบฟ้า ราวกับดวงอาทิตย์แผดเผาฉีกท้องฟ้าออก พลังกระบี่อันน่าเกรงขามซัดกระหน่ำในอากาศดุจคลื่นทะเล แม้จะมีแสงสลัวของเมืองผีเฟิงตูบดบัง แต่ตาเปล่าก็ไม่อาจเพ่งมองตรงๆ ได้เฉินหานและลู่อวี่ก้มหน้าลงพร้อมกัน เบนสายตาจากท้องฟ้า สีหน้าทั้งคู่แฝงความกังวลเนื่องจากแสงสลัวนั้นจำกัดทัศนวิสัย พวกเขาจึงไม่อาจเห็นสถานการณ์การต่อสู้บนท้องฟ้าได้ ได้แต่คาดเดาว่าใครได้เปรียบจากพลังกระบี่หรือพลังวายุที่แผ่ซ่านในอากาศทันทีที่แสงกระบี่นั้นปรากฏ พลังกดดันของเทพแห่งสายลมก็ถูกกดลงทั้งหมด จากนั้นก็ได้ยินเสียงดังสนั่น เมืองที่แตกสลายทั้งเมืองสูญเสียแรงค้ำจุนและร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว!ความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงครอบงำจิตใจทุกคน!เตาไฟที่กระจัดกระจายในลานจอดรถใต้ดินลอยขึ้น รถบนถนนลอยขึ้นพร้อมกัน เฉินหานและลู่อวี่คว้าเสาข้างตัวไว้พร้อมกัน หัวใจแทบหลุดออกมาทางลำคอหากตกลงมาจากความสูงนี้ เมืองนี้พร้อมชีวิตทั้งหมดที่นี
