หลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาว เพิ่งเดินออกมาจากระเบียงทางเดิน ก็มีร่างหนึ่งเดินมาทางเขานิกซ์สวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งประดับดาว กำลังเดินมาอย่างช้าๆ แม้จะอุ้มไหมพรมสีดำและเข็มถักไว้ในอ้อมแขนก็ไม่อาจบดบังบุคลิกอันสูงส่งที่แผ่ซ่านออกมาจากเธอได้ เมื่อเห็นหลินชีเยี่ย มุมปากของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแม่” หลินชีเยี่ยยิ้มทักทาย“อรุณสวัสดิ์ ข้ากำลังตามหาเจ้าอยู่พอดี ทานาทอส”“มีอะไรเกิดขึ้นเหรอครับ?” หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง“ตามข้ามาสิ เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง” นิกซ์ยิ้มอย่างอ่อนหวาน พาหลินชีเยี่ยเดินไปอีกด้านหนึ่งของระเบียงทางเดินหลินชีเยี่ยที่กำลังจะลงไปสอบสวน ‘ผู้ถ้ำมอง’ ที่ชั้นใต้ดินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ก้าวเท้าตามไป ทั้งสองเดินขึ้นบันได ตรงไปยังห้องพักของนิกซ์นิกซ์เดินเข้าห้อง วางเข็มถักลงบนโต๊ะ จากนั้นก็คลี่ไหมพรมสีดำออก สะบัดมันในแสงแดดจนถึงตอนนี้ หลินชีเยี่ยถึงได้เห็นรูปร่างทั้งหมดของไหมพรมนั้นมันคือเสื้อโค้ทถักสีดำนานมาแล้วที่นิกซ์แทบจะไม่พูดคุยกับขวดโหลต่างๆ อีก และไม่นั่งเหม่อลอยบนเก้าอี้โยกตามลำพัง เมื่อปีที่แล้วในมือของเธอก็มีไหมพรมสีดำปรากฏขึ้น……ทุกๆ วัน เธอนั่งอยู่ในสวน อาบแดดไปพลางถักเสื้อไปพลาง ราวกับเป็นคุณหญิงที่ใช้ชีวิตอย่างสบายๆตอนแรกหลินชีเยี่ยคิดว่าเธอแค่หากิจกรรมฆ่าเวลา จนกระทั่งตอนนี้ที่เสื้อโค้ทตัวนี้ปรากฏต่อหน้าเขา เขาก็ยืนนิ่งอยู่กับที่“นี่……ให้ผม
