เหรอครับ?” หลินชีเยี่ยเห็นขนาดที่คุ้นเคย จึงเงยหน้ามองนิกซ์นิกซ์ยิ้มเบาๆ เธอจับตะเข็บไหล่ของเสื้อโค้ท นำมาทาบกับตัวหลินชีเยี่ย เทียบกับรูปร่างของเขาอย่างจริงจัง“ใช่สิ” นิกซ์ตอบพลางยิ้ม “มารดาถักเสื้อให้บุตร มิใช่เรื่องปกติหรอกหรือ?”หลินชีเยี่ยมองนิกซ์อย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้มลงมองเสื้อโค้ทถักตรงหน้าตัวเอง ความอบอุ่นผุดขึ้นในใจคนสุดท้ายที่ถักเสื้อให้เขาด้วยมือตัวเอง ก็คือป้าของเขาอาจจะเป็นตอนที่เขาอายุประมาณเจ็ดแปดขวบ เพราะตอนนั้นป้าเพิ่งหย่าร้าง เพื่อเลี้ยงดูเขาและอาจิ้น ป้าทำทุกอย่างอย่างประหยัดที่สุด ทุกฤดูหนาวหลังจากที่พวกเขาทั้งสองหลับไปแล้ว ป้าจะนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง อาศัยแสงไฟสลัวๆค่อยๆ ถักเสื้อผ้าทีละนิดแม้ว่าเสื้อผ้าจะไม่ได้สวยงามมากนัก แต่เมื่อสวมใส่แล้วรู้สึกสบายและอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกหลินชีเยี่ยไม่เคยเห็นแม่ของตัวเอง และไม่รู้ว่าแม่หน้าตาเป็นอย่างไร ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับความรักของแม่มาจากป้าของเขาทั้งหมดแต่ตอนนี้ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคยและน่าหลงใหลอีกครั้งจากสตรีที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนตรงหน้านี้“ขนาดพอดีมาก ต่อไปก็ถึงเวลาเก็บเข็มแล้ว” นิกซ์พยักหน้าอย่างพอใจ พับเสื้อโค้ทถักวางไว้ข้างๆ“ขอบคุณนะครับ คุณแม่” หลินชีเยี่ยกล่าวอย่างจริงใจ“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ทานาทอส เจ้าเป็นบุตรของข้า ข้าเคยบอกแล้วว่าข้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อเจ้า” นิกซ์พูดอย่างอ่อนโยน “หรือถ้าเจ้
