ามีเวลา จะอยู่กินข้าวกลางวันด้วยกันไหม?”หลินชีเยี่ยลังเลครู่หนึ่ง “วันนี้คงไม่ได้ครับ เดี๋ยวผมมีการสอบสำคัญ……”“ไม่เป็นไร งั้นคราวหน้าก็ได้” นิกซ์ยิ้ม “ไปทำธุระของเจ้าเถิด ข้าคิดว่าเจ้ากลับมาคงไม่ใช่เพื่อเดินเล่นใช่หรือไม่?”หลินชีเยี่ยเกาหัวอย่างเก้อเขิน “งั้นผมไปทำธุระก่อนนะครับ”เขาหันหลังเดินออกจากห้องผู้ป่วยหมายเลขหนึ่ง มุ่งตรงไปยังห้องผู้อำนวยการนิกซ์ยืนอยู่ในระเบียงคนเดียว มองดูเงาร่างของหลินชีเยี่ยที่เดินจากไป จากนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ“ไฉนไม่บอกเขาตรงๆ ล่ะ ให้เขาอยู่เป็นเพื่อนท่านอีกสักพัก?”เมอร์ลินถือแก้วน้ำร้อน พิงอยู่ที่ประตูห้องหนังสือ เอ่ยถามเบาๆนิกซ์ส่ายหน้า “เขามีธุระของตัวเองที่ต้องทำ ข้าไม่สามารถผูกมัดเขาไว้ข้างๆ ข้าตลอดเวลาได้”“แต่ว่า เวลาของท่านก็เหลือน้อยแล้วนะ” เมอร์ลินมองเธอ ดวงตาเปล่งประกายลึกลับ “ท่านกำลังจะควบคุมไม่ไหวแล้วใช่หรือไม่?”นิกซ์สวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งประดับดาว ยืนนิ่งอยู่กับที่ เงียบไม่ตอบอะไร“ที่ท่านสามารถควบคุมมาได้จนถึงตอนนี้ก็เก่งมากแล้ว ต้องบอกว่าสมกับเป็นหนึ่งในเทพผู้สร้างของอินเดีย”เมอร์ลินหยุดชั่วครู่ “แต่ว่า การที่ท่านทอพลังเทพบางส่วนเป็นเสื้อผ้าให้เขา จะทำให้จิตวิญญาณของท่านได้รับความเสียหาย เมื่อถึงเวลาสร้างกายาเทวะใหม่ จะไม่สามารถฟื้นฟูกลับสู่จุดสูงสุดได้”“ข้าไม่สนหรอก”นิกซ์เอ่ยช้าๆ ดวงตาของเธอวาบไหวด้วยความเศร้าจางๆ จากนั้นสีหน้าของเธอก็ค่อยๆ
