เด็ดเดี่ยวขึ้น “ข้า…เหลือเขาเป็นบุตรเพียงคนเดียวแล้ว”เธอหันกลับมามองเมอร์ลิน “อย่าลืมข้อตกลงระหว่างเรานะ”เมอร์ลินถอนหายใจ ลูบผมบนหัวที่เริ่มบางลงเรื่อยๆ พึมพำว่า “บำรุงมาเสียนาน สุดท้ายก็ต้องเสียเปล่าอีกครา……”……หลินชีเยี่ยสวมแว่นกรอบดำ เดินผ่านห้องขังมืดแคบหลายห้อง ในที่สุดก็หยุดลงหน้าห้องขังหนึ่งในห้องขัง เงาดำยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ดวงตาสีแดงเพลิงเงยขึ้นมองหลินชีเยี่ยที่อยู่นอกกรง ในแววตาปรากฏรอยยิ้มมันค้อมตัวลงเล็กน้อย มือขวาวางบนหน้าอก คำนับอย่างนอบน้อม“ท่านผู้อำนวยการหลิน ในที่สุดคุณก็มาเยี่ยมผม”เมื่อได้ยินคำเรียกนั้น ดวงตาของหลินชีเยี่ยพลันหรี่ลง “นายรู้อยู่แล้วว่ามีที่นี่อยู่ และรู้ดีว่าหลังจากถูกฉันสังหารวิญญาณจะมาที่นี่……ดังนั้นนายถึงได้ยอมซ่อนตัวในโลกมนุษย์ถึงสิบสองปี แต่กลับปรากฏตัวในเวลานี้พอดี เป้าหมายของนายคือที่นี่……ใช่ไหม?”“แน่นอน ไม่มีความลับใดหลุดรอดสายตาของคุณไปได้” เงาดำตาแดงไม่ได้ปฏิเสธ“นายรู้เรื่องที่นี่ได้ยังไง?”หลินชีเยี่ยจ้องมองเงาดำตาแดง สีหน้าค่อนข้างจริงจังการมีอยู่ของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าเป็นความลับของเขามาตลอด เขาไม่เคยบอกใครเลย แล้วมันรู้ได้อย่างไรว่ามีที่นี่อยู่?ยิ่งไปกว่านั้น มันยังรู้ว่าหลังจากถูกฆ่าตาย วิญญาณจะมาที่นี่……ถ้าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แม้แต่หลินชีเยี่ยที่เพิ่งได้ควบคุมโรงพยาบาลก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ที่สำคัญที่สุดคือ สิบสองปีก่อน หลินชีเยี
