ชายหนุ่มมองแผ่นหลังของเฉินหานที่เดินจากไป ถอนหายใจยาวแล้วเดินตามไปเงียบๆเขาชื่อลู่อวี่ อายุสิบเก้าปี เพิ่งจบจากค่ายฝึกอบรมของหน่วยพิทักษ์ราตรีปีนี้ เนื่องจากทำผลงานในการสอบจบไม่ดีนัก จึงถูกส่งมาประจำการที่หน่วย 332 ซึ่งรักษาการณ์อยู่ที่อำเภออันถ่า……เมื่อเขาเดินเข้าไปในกรมป่าไม้เก่าๆ นั้น เห็นเฉินหานสวมเสื้อโค้ทเดินออกมาจากห้อง และเห็นน้ำค้างแข็งบางๆในห้อง เขารู้สึกว่าอนาคตของตัวเองช่างมืดมนเมืองเก่าๆ ห้องเก่าๆ หน่วยที่มีคนเพียงคนเดียวแน่นอนว่าหลังจากเขาเข้าร่วม ก็กลายเป็นสองคนสำหรับลู่อวี่ที่เกิดและเติบโตในภาคใต้ การใช้ชีวิตในเขตเหนือสุดเป็นเหมือนฝันร้าย จนกระทั่งเขามาถึงอำเภออันถ่า จึงรู้ว่าอะไรคือน้ำกลายเป็นน้ำแข็งทันที อะไรคือความหนาวเย็นที่สุดของโลก……และสิ่งเดียวที่พวกเขามีเพื่อขับไล่ความหนาวเย็น นอกจากระบบทำความร้อนที่ไว้ใจไม่ค่อยได้ ก็มีแค่เตาผิงเล็กๆที่ชำรุดโชคดีที่หัวหน้าเฉินหานเป็นคนดี คอยดูแลเขาเป็นอย่างดี แต่เขาทนสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายที่นี่ไม่ไหวจริงๆ เขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าเฉินหานอยู่ที่นี่คนเดียวมานานขนาดนี้ได้อย่างไร‘เขาไม่รู้สึกลำบากบ้างเหรอ?’ลู่อวี่เข้าร่วมหน่วย 332 มาเพียงหนึ่งเดือนครึ่ง แต่ได้เขียนเอกสารขอย้ายไว้แล้วถึงสามฉบับ ยังไม่ทันได้ส่งให้ผู้บังคับบัญชาระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรี เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ก็ทำลายความหวังทั้งหมดของเขาเทพแห่งสายลม……ดินแดนนอ
