กเขต…หมอก…แสงประหลาด……ลู่อวี่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าสิ่งเหล่านี้ที่หน่วยพิทักษ์ราตรีอาจไม่ได้สัมผัสตลอดชีวิต จะเกิดขึ้นกับเขาทั้งหมด!เมื่อนึกถึงว่าตอนนี้เขาอยู่ในหมอก อาจไม่มีวันได้กลับต้าเซี่ย ลู่อวี่กลับรู้สึกคิดถึงสำนักงานของกรมป่าไม้เก่าๆนั้น แม้จะลำบากไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิตทั้งสองแบกผู้สัญจรฝ่าความมืดและความหนาวเย็นมายังลานจอดรถชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้ามีเตาผิงหลายอันลุกไหม้อยู่ในลานจอดรถ ส่องสว่างมุมมืด ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งลานจอด ข้างๆ เตาผิงเหล่านี้มีชาวอำเภออันถ่าที่หมดสตินอนเรียงรายอยู่อย่างหนาแน่น พวกเขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังฝันร้ายเฉินหานวางคนที่แบกมาลงข้างเตาผิงอันหนึ่งเบาๆ หยิบผ้าห่มข้างๆ มาคลุมให้ แล้วเอามือแตะที่หน้าผากของเขา‘ร้อนมาก’เฉินหานถอนหายใจ ลังเลครู่หนึ่ง แล้วมีแสงสีขาวจางๆ ปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของเขา“รุ่นพี่เฉินหาน คุณไม่ควรใช้พลังจิตอีกแล้ว!” ลู่อวี่เห็นภาพนั้นจึงเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “จิตวิญญาณของคุณเองก็บาดเจ็บจากพลังวายุอยู่แล้ว ยังมีไข้สูงด้วย ถ้าใช้พลังจิตมากขนาดนี้เพื่อเปิดผนึกต้องห้าม ร่างกายจะทรุดจริงๆ นะครับ”“เงียบ” เฉินหานเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเขาเทพลังจิตของตัวเองลงไปในผนึกต้องห้าม ภายใต้แสงสีขาวนั้น สีหน้าซีดเซียวของผู้สัญจรค่อยๆ จางหายไปหน้าผากที่ร้อนผ่าวก็ค่อยๆ เย็นลงผนึกต้องห้ามของเฉินหานคือ ผนึกต้องห้ามลำดับที่
