วยื่นให้ลู่อวี่ “นี่ไม่ใช่บุหรี่ธรรมดา ข้างในมียากระตุ้นประสาทของทหารผสมอยู่เล็กน้อย ช่วยให้ตื่นตัว”ลู่อวี่ตกใจ “ของแบบนี้ได้มาจากไหนเหรอครับ?”“ของล้ำค่าที่รุ่นพี่คนหนึ่งทิ้งไว้ให้”“ของแบบนี้หายากมากในยุคนี้แล้วนะ……เขาเป็นทหารเก่าเหรอครับ?”“อืม”“ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้างครับ?”มือที่ถือบุหรี่ของเฉินหานสั่นเล็กน้อย จากนั้นก็ตอบเสียงแผ่วว่า “ตายแล้ว”ลู่อวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ถามอะไรอีก ยื่นบุหรี่ในมือไปที่ขอบเตาไฟ จุดมันแล้วสูบเข้าไปอย่างแรง“แค่กๆๆ” เขาไอออกมาอย่างรุนแรง“ของพวกนี้รสชาติไม่ดีเลย ต้องใช้เวลานานกว่าจะชิน” เฉินหานยิ้มเล็กน้อยลู่อวี่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา คาบบุหรี่ไว้ จ้องมองเปลวไฟตรงหน้า ดูเหม่อลอยไปบ้าง“นายกำลังคิดอะไรอยู่?”ลู่อวี่ลังเลครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “เปล่าครับ”เฉินหานมองเขาแวบหนึ่ง “จริงๆ แล้ว ฉันก็พอเดาได้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่……”“หืม?”“นายต้องกำลังคิดว่า…… ‘นี่มันชะตากรรมบ้าบออะไรกันวะ’”ลู่อวี่ชะงักดวงตาของเฉินหานสะท้อนเปลวไฟตรงหน้า พึมพำ “‘ทำไมถึงได้โชคร้ายขนาดนี้ ไม่เพียงแต่ถูกส่งมาอยู่ที่ห่างไกลแบบนี้ ต้องทนทุกข์ทรมานทุกวัน ยังต้องเจอเรื่องบ้าๆ อย่างเทพแห่งสายลมมาเยือนอีก ตอนนี้แม้แต่ชีวิตก็จะต้องสังเวยแล้ว’ ……”“รุ่นพี่เฉินหาน……ทำไมคุณถึง……”“เพราะฉันก็คิดแบบเดียวกัน”“ช่วงนี้ แอบเขียนคำร้องขอย้ายไปกี่ฉบับแล้ว?”ร่างของลู่อวี่สั่นเทา เอ่ยปากอย่างเก้อเขิน “ผม……ผม
