ในทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ดวงตาของหลินชีเยี่ยก็หดเล็กลงอย่างกะทันหัน จิตใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง‘เมื่อครู่นี้… เขาเรียกฉันว่าอะไรนะ?’‘ท่านผู้อำนวยการหลิน?’‘ทำไมเขาถึงรู้จักชื่อนี้ล่ะ?’หลินชีเยี่ยกำ [ดาบแยกวิญญาณ] ในมือแน่น ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นมองเงาดำที่สลายหายไปแล้วตรงหน้าเขา จ้าวคุนที่หมดสติขมวดคิ้วเล็กน้อย ครางเบาๆ แล้วลืมตาขึ้นช้าๆ“อืม? ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” จ้าวคุนมองไปรอบๆ อย่างงุนงง เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยที่สวมหน้ากากซุนหงอคงก็ชะงักไปชั่วขณะ นึกถึงร่างที่สวมหน้ากากตือโป๊ยก่ายเมื่อเช้านี้……เขารีบยกมือกุมท้ายทอยตัวเองแล้วพูดอย่างโกรธแค้น “นาย นายวางแผนเล่นงานฉันอีกแล้วใช่ไหม? หน่วยสำรองที่ห้าชอบทำอะไรลับๆ ล่อๆ แบบนี้เหรอ?!”หลินชีเยี่ยกลอกตา “คุณโดนผู้ถ้ำมองเข้าสิงเองต่างหาก ผมเป็นคนช่วยชีวิตคุณไว้”เขาโบกมือสลายกรงไม้โดยรอบ ภายใต้การควบคุมของต้นไม้ปีศาจดึกดำบรรพ์ แท่นไม้ที่หลินชีเยี่ยและจ้าวคุนยืนอยู่ค่อยๆ ลงมาจอดที่พื้นอย่างมั่นคง“ชีเยี่ย จัดการเสร็จแล้วเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งที่คอยเฝ้าอยู่ใต้กรงไม้เดินเข้ามาถามหลินชีเยี่ยพยักหน้า “เป็นไปตามแผนที่วางไว้ จัดการเรียบร้อยแล้ว”เขายื่นมือส่งแหวนสีดำในฝ่ามือให้ไป๋หลี่พั่งพั่ง แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าพลางยิ้ม “ให้พี่คนเท่เถอะ ผมมอบดาบแยกวิญญาณให้เขาไปแล้ว”เสิ่นชิงจู่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รับแหวนสีดำวงนั้นมาสวมไว้ที่นิ้วกลาง“ขอบใจ”“งั้นการ
