ต่อสู้ครั้งนี้ถือว่าพวกเราชนะใช่ไหม?” เฉาเยวียนถามหลินชีเยี่ยเงยหน้ามองไปยังด้านบนของตึกฝั่งตรงข้ามถนน ที่นั่นมีร่างในเสื้อคลุมสีแดงเข้มยืนมองมาทางนี้เงียบๆ“แน่นอน” เขายิ้มตอบ……ดินแดนนอกเขตต้าเซี่ยหมอกสีขาวซีดแผ่ปกคลุมทุกตารางนิ้ว ม้วนตัวในอากาศราวกับคลื่นทะเล แสงอาทิตย์ส่องผ่านหมอกหนาทึบตกกระทบลงบนผืนดินที่แห้งแล้งไร้ชีวิต ดินแดนต้องห้ามที่ไม่มีผู้ใดย่างกรายมากว่าร้อยปี บรรยายความงามของความตายอย่างไร้เสียง…ความมืดค่อยๆ กัดกินผืนแผ่นดินนี้หากมีใครยืนอยู่บนพื้นดินและเงยหน้ามองผ่านม่านหมอกอันไร้ที่สิ้นสุด จะเห็นเงาดำมหึมาลอยอยู่บนท้องฟ้ากำลังเคลื่อนตัวช้าๆ ไปทางทิศตะวันตกนั่นคือเมืองเมืองสมัยใหม่ที่ถูกปกคลุมด้วยแสงสลัวแสงสลัวนั้นแผ่ออกมาจากวิหารลอยฟ้าใต้พิภพ ทะลุผ่านประตูทองแดงขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใต้ดิน ห่อหุ้มทั้งเมืองไว้ราวกับท้องฟ้าสีสลัว ผลักไสหมอกที่แทรกซึมอยู่ทุกซอกทุกมุมออกไป ทำให้สิ่งมีชีวิตนับหมื่นที่หลับใหลอยู่ในเมืองรอดพ้นจากหมอกพิษแสงสลัวนั้นคือกฎของเมืองผีเฟิงตูเหนือเมืองที่ลอยอยู่ในอากาศ ร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีฟ้าขาว คาดเอวด้วยผ้าสีน้ำเงิน ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมอก พายุมหาศาลโหมกระหน่ำรอบกาย ดวงตาสีทองเข้มเปี่ยมด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์อันไร้ขีดจำกัด ทำให้ผู้ที่ได้เห็นอยากก้มกราบไหว้บูชาเขาคือ ‘ชู’ เทพเจ้าแห่งสายลม หนึ่งในเก้าเทพแห่งอียิปต์มือขวาของเขายกขึ้นแนบกับลำ
