จากผ่านไปนาน หลินชีเยี่ยก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาทั้งสองข้างค่อยๆ สว่างขึ้น“ฉันรู้แล้ว”……“ถึงตึกตงถังแล้วครับ”ในรถแท็กซี่ คนขับวัยกลางคนค่อยๆ จอดรถ หยิบกระติกน้ำจากที่วางแก้วขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง ถอนหายใจยาวดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“คุณเปลี่ยนจุดหมายมาสี่ที่แล้วนะน้องชาย ไม่ได้เจออะไรขึ้นมาหรอกใช่ไหม?” คนขับอดบ่นไม่ได้ที่เบาะหลัง ชายที่สวมหมวกทรงสูงสีดำและเสื้อคลุมยาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง“ไม่เป็นไร……แค่นี้ก็พอแล้ว”เขายื่นมือเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไป“เฮ้ย เดี๋ยวก่อน!” คนขับรีบเอ่ยรั้ง “คุณยังไม่ได้จ่ายเงินนะ ทั้งหมดสามร้อยยี่สิบหกหยวน จะจ่ายผ่านวีแชทหรืออาลีเพย์?”ชายคนนั้นยืนอยู่นอกรถ เงียบไปครู่หนึ่ง“ผมไม่ได้พกเงินมา”“อะไรนะ?” คนขับตาโต “แกล้อเล่นกับฉันอยู่เหรอวะ?”เขากระชากประตูรถอย่างแรง หวังจะลงไปสั่งสอนชายคนนี้ให้รู้สำนึก แต่ไม่ว่าจะดึงมือจับประตูแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถเปิดประตูได้ ราวกับว่ามันถูกเชื่อมติดกับตัวรถไปแล้วชายคนนั้นไม่มีท่าทีตื่นตระหนก ใช้ไม้เท้าเคาะกระจกเบาๆ แล้วพูดว่า“ผมไม่ได้พกเงินมา แต่ผมสามารถช่วยชีวิตคุณได้ อาทิตย์หน้าวันอังคาร ตอนที่คุณเลี้ยวขวาที่สะพานหูถังเข้าเมือง ให้ขับช้าๆ หน่อย โดยเฉพาะรถขนาดใหญ่ที่วิ่งสวนมา ให้ระวังดีๆ ตัวคุณไม่กลัวตายก็ไม่เป็นไร แต่บนรถคุณ……ยังมีหญิงท้องอยู่ด้วย”พูดจบ เขาก็ดึงปีกหมวกลง ไม่สนใจปฏิกิริยาของคนขับ หั
