หลินชีเยี่ยวางสาย แล้วก้มหน้าครุ่นคิด
สิ่งลี้ลับที่สามารถสื่อสารผ่านวัตถุบางอย่างและมองเห็นอนาคตได้…… ‘สิบสองปีก่อน?’ ‘นั่นไม่ใช่ก่อนที่เมืองชางหนานจะถูกลบล้างด้วย [ความแค้นของพระศิวะ] หรอกเหรอ?’ ‘เมืองชางหนาน หน่วย 136…’
‘เป็นเรื่องบังเอิญเหรอ?’
ความคิดที่สับสนวุ่นวายผุดขึ้นในหัวของหลินชีเยี่ย เขารู้สึกรางๆ ว่าตัวเองจับต้นชนปลายอะไรบางอย่างได้ แต่ก็ เหมือนไม่ได้ความอะไรเลย……
ทันใดนั้น เขาพลันรู้สึกเจ็บที่เอวนิดๆ
หลินชีเยี่ยหันกลับไปมองอย่างจนใจ แล้วพูดกับเจียหลานที่อยู่ด้านหลังว่า “เจียหลาน เธอช่วยเบามือหน่อยได้ ไหม เอวฉันจะหักอยู่แล้ว……”
ด้านหลังของเขา เจียหลานร้อง “อ๊ะ” ออกมาคำ หนึ่ง มือทั้งสองที่กอดรอบเอวของหลินชีเยี่ยหดกลับไปทันที ใบหน้าของเธอแดงเรื่อเล็กน้อย
“ฉัน……ฉันเมามังกร ฉันกลัวว่าจะพลาดตกลงมาจากหลังมันโดยไม่ตั้งใจ” ด้านหลังของเธอ เฉาเยวียนพูดขึ้นอย่างจริงจัง “จริงๆ แล้ว ถ้าเธอตกลงมา ฉันสามารถคว้าตัวเธอไว้ได้……” เจียหลานหันกลับไปมอง จ้องเขาอย่างดุดัน
มุมปากของเฉาเยวียนกระตุกเล็กน้อย เขากอดฝักดาบในมือแน่นอย่างเงียบๆ ทำ ท่าเหมือนคนซื่อๆ ขณะที่หลินชีเยี่ยกำ ลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ เป็นสายจากอันชิงอวี๋
