วนั้นได้ไหม?” หานฉิงหันไปมองฉีเสี่ยวอวี๋หญิงสาวหลับตาแน่น ดูเหมือนกำลังพยายามค้นหาบางสิ่งอย่างสุดความสามารถ “รับรู้ได้แล้ว”ครู่หนึ่งต่อมา เธอจึงลืมตาขึ้น “คลื่นของสิ่งลี้ลับขั้นพิภพ ตอนนี้อยู่ที่ชายแดนเขตตะวันออก กำลังเคลื่อนที่ไปทางเขตใต้”“เขตใต้เหรอ?” หานฉิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “เดาได้ไหมว่าจุดหมายปลายทางของมันคือที่ไหน?”“……ไม่ค่อยแน่ใจ แต่บนเส้นทางที่มันเคลื่อนที่ไป มีแต่สนามกีฬาในเขตใต้ที่มีคนหนาแน่น” ฉีเสี่ยวอวี๋พูดอย่างไม่ค่อยมั่นใจนักหานฉิงพยักหน้า “ไล่ตาม!”……เขตตะวันออกชานเมืองย่านเมืองเก่าร่างหนึ่งสวมหมวกทรงสูงสีดำ คลุมเสื้อโค้ทยาว เดินอยู่บนทางเท้า มือซ้ายล้วงกระเป๋า มือขวาถือไม้เท้าเคาะพื้นกระเบื้องทีละแผ่นอย่างสง่างาม ก้าวเดินอย่างเบาสบาย ราวกับเป็นนักท่องเที่ยวที่กำลังผ่อนคลายแต่ถ้ามีคนเดินผ่านหยุดมองใบหน้าของเขาอย่างพินิจ จะพบว่าดวงตาทั้งสองข้างของเขากลับปิดสนิท……เพียงแต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเพราะถูกปีกหมวกบดบังไว้เท่านั้นเองทันใดนั้น เขาก็หยุดฝีเท้า“หืม?”ใบหน้าของเขาปรากฏความสงสัยเขาหันกลับ ใช้นิ้วเปิดปีกหมวกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีแดงเพลิงตรงกลางหน้าผากมองยังกล้องวงจรปิดข้างทางในดวงตานั้น แสงสีแดงประหลาดวาบขึ้นครู่ต่อมา เขาก้มหน้าลง ดึงปีกหมวกลงมาปิดดวงตาสีแดงเพลิงนั้นไว้“ทำไมคนกลุ่มนั้นถึงไล่ตามมาก่อน……ต้องหาทางสลัดพวกเขาให้ได้ก่อน”เขาพึมพำกับตัวเอง พลางเดินไปข้างถนนอย่า
