“ดังนั้น การโน้มน้าวให้พวกเขาต่อสู้กับเราอย่างยุติธรรมก็เป็นปัญหาเหมือนกัน……” ไป๋หลี่พั่งพั่งครุ่นคิด“ก่อนหน้านี้ พวกนายทำยังไงกัน?” เสิ่นชิงจู่ถามหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สบตากัน “ลักพาตัว”เสิ่นชิงจู่เงียบไปครู่หนึ่ง “จริงๆ แล้ว การลักพาตัวอีกครั้งจะเป็นไรไป?”“……ไม่ควรทำแบบนั้น” เฉาเยวียนพูดเสียงเบา “อันที่จริงก็ไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้น แค่ฉันออกหน้า พวกเขาก็จะเชื่อ”ไป๋หลี่พั่งพั่งนึกขึ้นได้ “เกือบลืมไปเลย เฉาเยวียนเคยเป็นสมาชิกหน่วย 007 นายสามารถยืนยันตัวตนของพวกเราได้นี่นา!”“อืม” เฉาเยวียนพยักหน้า “หัวหน้ากว่างเป็นคนที่พูดด้วยง่าย การต่อสู้กับหน่วย 007 ครั้งนี้น่าจะราบรื่น”ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน รถก็ค่อยๆ จอดพวกหลินชีเยี่ยลงจากรถ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ชะงักงันฐานที่มั่นของหน่วย 007 อยู่ในตึกสำนักงานเก่าแบบบ้านเดี่ยว ตั้งอยู่ชานเมือง ภายนอกดูทรุดโทรม แต่ภายในมีห้าชั้น ทั้งหมดเป็นสถานที่ทำงานของพวกเขาตอนนี้ ที่ชั้นสองในตำแหน่งที่เด่นที่สุด แขวนป้ายผ้าใหม่เอี่ยม‘ยินดีต้อนรับสมาชิกหน่วยนิรนามมาเยือนเพื่อการฝึกฝนฝีมือ!’ปัง! ปัง!เสียงดังสองครั้งดังขึ้น ที่หน้าต่างชั้นสาม ปืนยิงริบบิ้นสองกระบอกถูกจุด กระดาษหลากสีร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ตกลงตรงหน้าหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆที่เท้าของพวกเขา คือพรมแดงสดใสและสง่างามหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ มองภาพประหลาดตรงหน้า ทุกคนยืนนิ่งงัน“……นี่มันอะไรกัน?” ไป๋หลี่พั่
