“ต่อไปนี้ นายจะเป็นผู้ช่วยพยาบาลคนใหม่” หลินชีเยี่ยตบหัวหมาปั๊กเบาๆ “จงอยู่กับเป้ยเล่อเหยียให้ดีๆ อย่าได้กลืนมันเข้าไปในท้องเชียวนะ”สิ้นเสียง หลินชีเยี่ยก็ลุกขึ้นยืนอย่างพอใจ แล้วเดินขึ้นไปชั้นสองเบลล์ แคลนเดอร์มองหมาปั๊กที่สวมชุดสูทหางนกนางแอ่น มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงหน้า แล้วจมอยู่ในความเงียบ……“แพลงก์ตอน” หมาปั๊กยิ้มน้อยๆ “พวกเราไปจับแมงกะพรุนกันเถอะ?”พูดจบ มันก็ไม่รอให้เบลล์ แคลนเดอร์ปฏิเสธ อ้าปากงับเขาเข้าไป แล้ววิ่งกระดิกก้นไปทางห้องน้ำ………หลินชีเยี่ยถือไหเหล้าข้าว ยืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วยหมายเลขสี่หลังจากลังเลอยู่นาน เขาก็เคาะประตูเบาๆ แล้วผลักเข้าไปตรงกลางห้องที่ว่างเปล่า ลิงโบราณที่คลุมจีวรยังคงนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น หนังตาหลุบต่ำ มีรัศมีพุทธะจางๆ ราวกับไม่รู้สึกว่าหลินชีเยี่ยเดินเข้ามา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยหลินชีเยี่ยเดินไปนั่งขัดสมาธิตรงข้ามเขาวางจอกสองใบลงบนพื้นด้วยมือซ้าย เปิดไหเหล้าข้าว แล้วเริ่มรินใส่จอก“โรงพยาบาลมีข้อจำกัด ได้แต่หมักเหล้าข้าวธรรมดาแบบนี้ แต่รสชาติก็ไม่เลวทีเดียว”หลินชีเยี่ยยื่นจอกเหล้าให้ซุนหงอคง แต่อีกฝ่ายยังคงนั่งพนมมือเหมือนรูปสลัก ไม่มีทีท่าจะรับจอกเหล้าเลยเด็กหนุ่มไม่แปลกใจ เขาวางจอกเหล้าลงตรงหน้าลิงโบราณอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยกจอกของตัวเองขึ้นจิบ“คุณไม่ให้ผมเรียกว่าต้าเซิ่ง แล้วผมควรเรียกคุณว่าอะไรดี?” หลินชีเยี่ยพูดกับตัวเอง“ไต๋เสี่ยฮุ
