“อรุณสวัสดิ์ ท่านผู้อำนวยการ”“อรุณสวัสดิ์ อาจู”“อรุณสวัสดิ์ ชีเยี่ย”“หลี่อี้เฟย ช่วงนี้ในโรงพยาบาลไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม?”“ไม่มีครับ ทุกอย่างเรียบร้อยดี”“อืม”“อ……อรุณสวัสดิ์ ท่านผู้อำนวยการ……”“อรุณสวัสดิ์ หงเหยียน”“อรุณสวัสดิ์ แพทริค”“อรุณ… เอ๊ะ?”หลินชีเยี่ยที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินเล่นอย่างสบายอารมณ์ในระเบียงทางเดิน พลันหันกลับมามองเห็นหมาปั๊กตัวหนึ่งนอนอยู่ในสวน มันเงยหน้ามองหลินชีเยี่ยที่อยู่ตรงหน้า แลบลิ้นออกมา หอบหายใจแรงหลินชีเยี่ยหันกลับมาอย่างสงสัย อุ้มมันขึ้นมาจากพื้น “เมื่อกี้นายพูดอะไรนะ?”“อรุณสวัสดิ์ แพทริค” หมาปั๊กยิ้มกว้าง “คืนนี้มีซาลาเปาไส้ปูอร่อยๆ อีกไหม?”หลินชีเยี่ย “…”หลินชีเยี่ยจับขาหลังทั้งสองข้างของมัน แล้วพลิกหัวมันลง ก่อนจะเริ่มสะบัดเหมือนเครื่องปั่น “เบลล์ แคลนเดอร์ออกมาเดี๋ยวนี้”“แพท……แพทริ……แหวะ!”หมาปั๊กอ้าปาก แล้วอาเจียนแมลงสีทองตัวเล็กออกมา มันตกลงบนพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก รอบๆ ยังมีน้ำย่อยเหลืออยู่ มันนอนนิ่งไม่ขยับราวกับตายไปแล้วหลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว วางหมาปั๊กลงข้างๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพึมพำ“คลื่นน้ำวสันตฤดูพัดพาพิรุณโปรยปรายยามค่ำ”น้ำสะอาดลอยขึ้นมาจากความว่างเปล่า รดลงบนตัวแมลงสีทองตัวเล็ก มันถูกน้ำกระตุ้นจนในที่สุดก็ขยับตัวได้เล็กน้อยเบลล์ แคลนเดอร์ยืนขึ้นอย่างโงนเงน เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยอยู่ตรงหน้า ร่างกายก็สั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้“ลืมไปว่านายพูดไ
