ม่ได้……” หลินชีเยี่ยโบกมือเรียกหมาปั๊กที่อยู่ข้างๆ ตัวหลังก็รีบวิ่งเข้ามาเมื่อเห็นหมาตัวนี้ แมลงสีทองก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว ราวกับหวาดกลัวมันมาก……ดวงตาของหลินชีเยี่ยฉายแววสงสัย “นายกลัวมันเหรอ?”แมลงสีทองพยักหน้าเบาๆหลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดกับหมาปั๊กข้างๆ ว่า “อย่าขัดขืน ให้มันควบคุมร่างกายของแก……อย่ากลืนมันลงไป เข้าใจไหม?”หมาปั๊กพยักหน้า “ครับ ผมจะไม่กลืนแพลงก์ตอนเด็ดขาด”หลินชีเยี่ย “…”แมลงสีทองลองบินไปที่ปลายลิ้นของหมาปั๊ก ใช้มลพิษทางจิตควบคุมร่างกายของมัน ดวงตาปรากฏประกายสีม่วง“เล่ามาสิ เกิดอะไรขึ้น?” หลินชีเยี่ยเอ่ยถามใบหน้าของหมาปั๊กหดหู่ลงทันที “สุนัขตัวนี้ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อวานยามบ่าย พลังของมันพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน สติปัญญาก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย มันฝ่าการควบคุมของข้า แล้วย้อนกลับมากัดกินข้าด้วย……”“แล้วนายก็ถูกมันกลืนเข้าไปในท้องงั้นเหรอ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัย “ด้วยพลังของนาย การบินออกมาน่าจะไม่ยากนี่”“ไม่……พลังของสุนัขตัวนี้ประหลาดเกินไป ข้าบินอยู่นานมาก ก็ยังไม่สามารถบินออกมาจากท้องของมันได้……สุดท้าย พลังจิตก็หมดลง”“พลังของมัน?” หลินชีเยี่ยเลิกคิ้ว “มันมีพลังอะไร?”“ข้าจะสาธิตให้ดู”สิ้นเสียง หมาปั๊กก็กระโดดลุกขึ้นยืนจากพื้นราวกับเป็นมนุษย์ แล้วมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขาหน้าสะบัดทีเดียว ชุดสูทหางยาวสีดำก็ปรากฏขึ้นบนตัวมันหลินชีเยี่
