ย “……????”นี่มัน……ทำไมทักษะนี้ดูคุ้นตาจัง?!!หมาปั๊กสะบัดขาหน้าอีกครั้ง สภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนแปลงในพริบตา จากทางเดินที่สะอาดเรียบร้อยกลายเป็นร้านอาหารตะวันตกที่หรูหราและงดงาม…แสงเทียนสว่างไสวกระพริบช้าๆ บนโต๊ะอาหารแบบตะวันตกทรงสูง เสียงไวโอลินไพเราะลอยอยู่ในอากาศ หลินชีเยี่ยนั่งงงงวยอยู่ข้างโต๊ะ ตรงข้ามกับเขาคือหมาปั๊กที่มีผ้าเช็ดปากสีขาวพันรอบคอ มือซ้ายถือมีด มือขวาถือส้อม มุมปากยังคงประดับรอยยิ้ม……หมาปั๊กเคาะมีดและส้อมเข้าหากัน จานอาหารตรงหน้าคนทั้งสอง……ไม่สิ หนึ่งคนหนึ่งสุนัข ปรากฏสิ่งที่ไม่อาจบรรยายได้ ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งร่างของหลินชีเยี่ยสั่นสะท้าน“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!!”หลินชีเยี่ยยกมือขึ้นทันที รีบเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ภายในโรงพยาบาล เพื่อทำลายภาพลวงตานี้เขายืนอยู่ในทางเดินด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ ก้มมองหมาปั๊กตัวนี้ด้วยสีหน้าซับซ้อน“ฝันร้ายที่แท้จริง…… ‘ความฝัน’ ของพร่ำรำพัน ทำไมถึงมาอยู่บนตัวมัน……” หลินชีเยี่ยพึมพำทันใดนั้น เขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้หมาปั๊กตัวนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อสองปีก่อนจากวิญญาณส่วนหนึ่งของพร่ำรำพันที่บุกเข้ามาในโรงพยาบาลโดยเมอร์ลินพูดอีกนัยหนึ่งคือ สุนัขตัวนี้ก็คือส่วนหนึ่งของวิญญาณพร่ำรำพัน……เมื่อวานนี้ เสิ่นชิงจู่ใช้ดาบแยกวิญญาณทำลายวิญญาณของพร่ำรำพัน วิญญาณของสุนัขตัวนี้ก็ถูกลบล้างไปด้วยแต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ตอนนั้นในร่างของพร่ำรำพันน่าจะมีวิญญาณจากโลกอื่นอีกสอง
