ต่ถนนสิ้นสุดลงอย่างกะทันหันในระยะไม่ถึงสิบเมตร เส้นดำตัดถนนขาดตรงนี้ถนนเบื้องหน้าหายไปแล้ว แทนที่ด้วยหน้าผาตั้งตรงใต้หน้าผาคือผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ราบเรียบ“ประชาชนในที่เหลืออยู่ถูกอพยพออกไปแล้ว” เยี่ยฟ่านขมวดคิ้วมองครึ่งเมืองที่หายไปเบื้องหน้า “สภาพแวดล้อมของอำเภออันถ่าเลวร้ายอยู่แล้ว อีกทั้งยังอยู่ใกล้ขอบหมอก ประชากรจึงไม่มากนัก และในช่วงเวลาที่ชูลงมาลมแรงก็พัดกระหน่ำทั่วเมือง ทำให้ทุกคนหมดสติ”“แล้วหน่วยพิทักษ์ราตรีที่ประจำการอยู่ที่นี่ล่ะ?”“หายไปพร้อมกับครึ่งเมืองนั้น”โจวผิงย่อตัวลง ใช้นิ้วลูบไปตามขอบหน้าผา รอยตัดเรียบสนิทราวกับมีดเล่มหนึ่งตัดผ่านผืนดินนี้ แยกเมืองครึ่งหนึ่งออกไป“แค่ก แค่ก แค่ก……”เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ก้มหน้าปิดปากไอเบาๆ“ไม่สบายเหรอ?” เยี่ยฟ่านขมวดคิ้วถาม“ไม่มีอะไร……แค่ไอนิดหน่อย” โจวผิงโบกมือ แล้วพูดต่อ “เฟิงตูต้าตี้ล่ะ?”“ก่อนที่สรวงสวรรค์จะซ่อมแซมเสร็จ มหาวิถียังไม่สมบูรณ์ เหล่าเทพเจ้าต้าเซี่ยไม่สามารถออกจากเขตแดนต้าเซี่ยได้ ดังนั้นเฟิงตูต้าตี้จึงไม่สามารถลงมือได้ ทำได้เพียงอาศัยการเชื่อมโยงระหว่างเขากับเมืองผีเฟิงตู ใช้กฎเกณฑ์ของเฟิงตูปกป้องชาวเมืองอย่างยากลำบาก ไม่ให้ถูกหมอกกัดกร่อนจนตาย”“นั่นหมายความว่าตอนนี้เราต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น”“……ใช่” สีหน้าของเยี่ยฟ่านดูหนักอึ้ง “นอกจากกวนไจ้ที่ยังปิดด่านอยู่ ฉันได้ให้ลู่อู๋เหวยและอาจารย์เฉินรีบมาที่นี่แล
