มเงียบโจวผิงเงยหน้ามองตาอีกฝ่าย “บนชิ้นส่วนดินนั้นยังมีชีวิตอีกกว่าหมื่นคน ไม่ว่าอย่างไรเราก็ไม่อาจนิ่งดูดายให้พวกเขาตายไป……เมื่อต้องมีคนไปไล่ตาม ผมก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด มีเพียงผมเท่านั้นที่จะแย่งชิงมันคืนมาจากมือของเทพแห่งสายลมได้ คนที่จะไปได้มีเพียงผม……และต้องมีเพียงผมเท่านั้น เพราะในช่วงเวลานี้ มนุษย์ที่อยู่จุดสูงสุดที่เหลือไม่สามารถออกจากต้าเซี่ยได้อย่างเด็ดขาด คุณนั่งเครื่องบินมารับผมโดยเฉพาะ แทนที่จะไปรับอาจารย์เฉินหรือลู่อู๋เหวยก็เพราะคุณคิดถึงจุดนี้มาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือไง? คุณเลือกผมตั้งแต่ต้นแล้ว”เยี่ยฟ่านมองตาโจวผิง ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบ“……ใช่” เยี่ยฟ่านเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ “เรื่องนี้ มีเพียงนายเท่านั้นที่ทำได้”“จริงๆ แล้ว คุณไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมขนาดนี้” โจวผิงถอนหายใจ “ถ้าคุณตรงไปตรงมามากกว่านี้ บางทีพวกเราอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน……เหมือนผมกับกวนไจ้”“……ขอโทษ”“แต่ว่า คุณไม่เหมือนกับพวกเรา คุณเป็นผู้บัญชาการใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรี คุณแบกรับภาระมากมายไว้บนบ่า… ดังนั้น ผมก็เข้าใจได้” โจวผิงพูดอย่างสงบ พลางสะพายกล่องกระบี่ไว้ด้านหลัง“แต่ครั้งหน้า ผมหวังว่าคุณจะบอกผมตรงๆ ว่าผมควรไปที่ไหน ผมควรฆ่าใคร… ความรับผิดชอบที่ผมควรแบกรับ ผมจะไม่หลบเลี่ยง ถึงอย่างไรผมก็เป็นปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ย”เยี่ยฟ่านมองอีกฝ่ายอย่างตกตะลึง “นาย……”ดวงตาของโจวผิงฉายแววสงสัย “มีอะไร?”“ด
