แสงตะวันสีทองอ่อนลอดผ่านหน้าต่างกระจก ทอดลงบนกระเบื้องสีขาวสะอาด ทำให้ทั้งห้องพยาบาลถูกย้อมด้วยแสงสีทองบนเตียงกลางห้อง ขนตาของลำดับเก้ากระตุกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นเขามองเพดานเหนือศีรษะ แล้วหันหน้าไปอีกด้าน เห็นร่างหนึ่งยืนเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง เงาของเขาทอดยาวบนพื้นลำดับเก้าถอนหายใจยาว “ทำไมนายยังอยู่ที่นี่?”ริมหน้าต่าง เสิ่นชิงจู่หันกลับมา ใคร่ครวญชั่วครู่“อ้อ ผมกลับมาหาคุณเพื่อเบิกค่ารักษาพยาบาล”ลำดับเก้ามองกระเช้าผลไม้สวยงามที่หัวเตียง “เบิกค่ารักษาพยาบาล ยังต้องเอาของขวัญมาด้วยเหรอ?”“ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่างลดราคา ผมเลยซื้อมานิดหน่อย”“ลดกี่เปอร์เซ็นต์?”“เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์”มุมปากของลำดับเก้ากระตุกเล็กน้อย“พร่ำรำพันตายแล้ว สาวกก็หายไป นายได้อิสรภาพแล้ว ทำไมไม่ไปพบปะกับพวกพ้องของนาย มายืนเกะกะอยู่ที่นี่ทำไม?” ลำดับเก้าพูดอย่างจนปัญญาเสิ่นชิงจู่มองเขา “กลัวคุณตาย”“……” ลำดับเก้าอดพูดไม่ได้ “ถ้าฉันขยับได้ตอนนี้ ฉันคงลงไปซ้อมนายสักยก”“ผมพูดจริงนะ” เสิ่นชิงจู่หันไปมองแสงแดดนอกหน้าต่าง พูดอย่างสงบ “สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือการเห็นคนสำคัญเสียสละ……”ดวงตาของเขาดูหม่นลงเล็กน้อย ราวกับนึกถึงบางอย่างลำดับเก้าชะงัก “งั้นฉันก็เป็นคนสำคัญในใจนายสินะ?”มุมปากของเสิ่นชิงจู่กระตุก เขาหันหลังให้เงียบๆ “ผมไม่ได้พูดแบบนั้นนะ”ลำดับเก้าจ้องมองเขาครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้น “เจ้านี่ ภายนอกดูเป็นคนแข็
