ค่อยๆ ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมเสียงคำราม เพียงไม่นานก็หายลับไปในขอบฟ้าหน้าเซฟเฮาส์ ทุกคนจ้องมองทิศทางที่เงาดำนั้นหายไป พร้อมถอนหายใจยาว“ต่อจากนี้ เราต้องเดินทางกันเองแล้ว……” หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างขมขื่น“ผมนึกว่าเขาจะไม่บอกลาพวกเราเสียอีก” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะ “ไม่คิดเลยว่าท่านปรมาจารย์กระบี่จะห่วงใยพวกเราขนาดนี้”“เขาแค่เป็นโรคกลัวสังคม ไม่ได้ไร้ความรู้สึก”หลินชีเยี่ยเงยหน้ามองท้องฟ้า “เขาแค่… ไม่ชอบแสดงออกเท่านั้นเอง”
