ดเจียงเอ่อร์คิดในใจขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น โจวผิงสะดุ้ง หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วรับสาย“……ฮัลโหล?” เขาเอ่ยเบาๆ“อะไรนะ?!”โจวผิงลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จากนั้นก็ก้มหน้าลงไอไม่หยุด“แค่ก แค่ก แค่ก……ครับ ผมทราบแล้ว ผมจะรอคุณที่นี่”ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันของโจวผิงทำให้หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ตกใจ ตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายแสดงสีหน้าเคร่งเครียดขนาดนี้มาก่อน“ท่านปรมาจารย์กระบี่ มีอะไรเกิดขึ้นหรือครับ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างระมัดระวังโจวผิงถือโทรศัพท์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมามองพวกหลินชีเยี่ย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทุกคน กลับเซฟเฮาส์กับฉันเดี๋ยวนี้ อีกสิบสองนาที เยี่ยฟ่านจะมาถึงแล้ว”“ผู้บัญชาการเยี่ย?” หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สบตากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย “เรื่องทั้งหมดที่นี่ไม่ได้จัดการเสร็จแล้วหรอกหรือ? ผู้บัญชาการเยี่ยมาทำอะไรตอนนี้?”โจวผิงส่ายหน้า “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด สองเมืองที่เหลือ พวกนายคงต้องไปกันเอง……เกิดเรื่องขึ้นที่ทางเหนือแล้ว”
