มถึงไม่มีมารยาทเอาเสียเลย?”…คฤหาสน์แม้หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ จะไม่ได้เห็นภาพโอซิริสถูกสังหารด้วยตาตัวเอง แต่พวกเขาต่างรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเป็นของโอซิริสบนท้องฟ้านั้นได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว“ตายแล้วเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างลองเชิง“หลี่……เฟิงตูต้าตี้ลงมือแล้ว เทพเจ้าแห่งความตายผู้นั้นคงพ่ายแพ้แล้วล่ะ” หลินชีเยี่ยมองไปยังมหาวิหารเฟิงตูที่ปรากฏขึ้นเหนือเมฆด้วยความรู้สึกซับซ้อน “ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นเฟิงตูต้าตี้ลงมือด้วยตัวเอง”“ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะได้เห็นการต่อสู้ของเทพเจ้าด้วยตาตัวเอง” ไป๋หลี่พั่งพั่งตะโกนไปยังท้องฟ้าอย่างตื่นเต้น“ลุงหลี่เจ๋งมาก!!”เจียงเอ่อร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศเข้าไปใกล้อันชิงอวี๋ด้วยความอยากรู้ เครื่องเล่น MP3 ที่เอวส่งเสียงสงสัย[พวกคุณรู้จักเทพเจ้าต้าเซี่ยองค์นั้นเหรอ?]“รู้จัก” อันชิงอวี๋พยักหน้า “พูดอีกแง่หนึ่ง ท่านผู้นั้นคือคนที่พวกเราปล่อยออกมา”เจียงเอ่อร์เอามือปิดปากด้วยความตกใจทั้งปรมาจารย์กระบี่ ทั้งเทพเจ้าต้าเซี่ย……พวกเขาเป็นใครกันแน่? มีเส้นสายแข็งแกร่งขนาดนี้เลยหรือ?“แค่ก แค่ก……”เสียงไอดังขึ้นด้านหลัง ทุกคนต่างก็หันกลับไปมอง เห็นโจวผิงแบกกล่องกระบี่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา“โอ้โห! ท่านปรมาจารย์กระบี่เจ๋งมาก!!”ไป๋หลี่พั่งพั่งวิ่งไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายเสิ่นชิงจู่มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เขาลังเลครู่หนึ่งก่อ
