บทที่ 151 เพียงเรียกขานอาจารย์สักคำ จะเป็นไรไป?
“ศิษย์พี่หญิงเย่ชิงอวี๋ช่างดูสง่างามและบริสุทธิ์ยิ่งนัก คิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะโปรดปรานเพลงกระบี่ที่ดุดันอำมหิตเช่นนี้ แต่จะว่าไป… เพลงกระบี่นี้ข้าเองก็เคยศึกษามาบ้างจริง ๆ!”
เมิ่งฝานทอดสายตามองสตรีเบื้องหน้าที่ถือกระบี่ด้วยมือเดียว มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นบาง ๆ อย่างมีเลศนัย
เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “การที่ศิษย์พี่คิดจะใช้เพลงกระบี่นี้มาทดสอบข้า ช่างเป็นเรื่องประจวบเหมาะที่น่าสนใจยิ่งนัก”
“ประจวบเหมาะงั้นหรือ? หรือเจ้าจะบอกว่าเจ้าสามารถบรรลุเจตจำนงกระบี่ของวิชานี้ได้แล้ว?”
เย่ชิงอวี๋ย้อนถามด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
เรื่องนี้ออกจะเหนือความคาดหมายเกินไป สำนักกระบี่ซู่ซันมีวิชากระบี่นับร้อยพัน แผนภาพกระบี่มหาศาล เมิ่งฝานจะบังเอิญมาเชี่ยวชาญวิชานี้ได้อย่างไร
อีกทั้ง ‘เพลงกระบี่ดับสูญมหาประลัย’ นี้ขึ้นชื่อเรื่องความยากเข็ญ หากจิตใจไม่นิ่งพอเพียงเสี้ยวเล็บก็อาจถูกธาตุไฟเข้าแทรกจนตกสู่ทางมารได้ง่าย ๆ ขนาดตัวนางเองที่เพียรพยายามมานานก็ยังติดขัดอยู่ที่คอขวด!
ทางด้านหลิวเยียนผิงที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้าง ๆ ถึงกับลอบใช้ศอกกระทุ้งเมิ่งฝานเบา ๆ