บทที่ 150 เย่ชิงหยู เพียงคำเล่าขาน มิสู้พานพบ
นามของเมิ่งฝานนั้น เย่ชิงหยูเคยได้ยินจากปากของหลิวเยียนผิงมานับครั้งไม่ถ้วน
ทุกคราที่หลิวเยียนผิงพาดพิงถึงบุรุษผู้นี้ นางมักจะสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของรุ่นน้องเสมอ ราวกับว่าหลิวเยียนผิงกำลังยกยอเมิ่งฝานให้สูงส่งประดุจเทพเจ้าจนเกินงาม
เพราะเรื่องราวที่หลิวเยียนผิงเล่าขานมานั้น ล้วนแต่ฟังดูอัศจรรย์พันลึกจนยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง
ทว่าไม่ว่าคำบอกเล่าเหล่านั้นจะเป็นจริงหรือเท็จ แต่มันก็จุดประกายความอยากรู้อยากเห็นในใจของเย่ชิงหยูขึ้นมาแล้ว ดังนั้นเมื่อได้เผชิญหน้ากับเมิ่งฝานในยามนี้ นางจึงอดมิได้ที่จะกวาดสายตาพินิจพิเคราะห์เขาอย่างละเอียด
ความประทับใจแรกเห็นที่เด่นชัดที่สุด สรุปได้เพียงสั้น ๆ ว่า…
หล่อเหลายิ่งนัก!
หากไม่นับพรสวรรค์วิถีกระบี่บรรลุเทพ ใบหน้าที่ฟ้าประทานมานี้ก็นับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดที่เขาได้รับหลังจากข้ามภพมา ทว่าสำหรับเย่ชิงหยูแล้ว นางหาได้ไยดีในรูปโฉมภายนอกไม่