บทที่ 149 ตำหนักหลอมยาและศิษย์พี่หญิงเย่
หลิวเยียนผิงนิ่งคิดหาทางออกอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก แววตาของนางก็สว่างวาบขึ้นราวกับนึกอะไรบางอย่างออก ทว่าวิธีนี้ดูเหมือนจะทำให้นางรู้สึกลำบากใจอยู่มิน้อย
“เมิ่งฝาน ข้าพอจะมีวิธีอยู่บ้าง แต่จะสำเร็จหรือไม่นั้นข้ายังมิอาจรับรอง!”
เมื่อได้ยินคำกล่าวของหลิวเยียนผิง เมิ่งฝานก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“วิธีใดรึ?”
หลิวเยียนผิงเอ่ยเสียงจริงจัง “ในตำหนักหลอมยา ข้ารู้จัก ศิษย์พี่หญิง ท่านหนึ่ง นางคือนักปรุงโอสถที่มีพรสวรรค์สูงที่สุดในรุ่นของสำนักซู่ซัน หากนางยอมยื่นมือเข้าช่วย การจะกลั่นโอสถกายาระดับเสวียนขึ้นมา ย่อมมิใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้”
“เพียงแต่… ศิษย์พี่ท่านนี้มีอุปนิสัยค่อนข้างพิลึกพิลั่น บางครานางก็มิยอมไว้หน้าผู้ใดทั้งสิ้น การที่นางจะยอมลงมือปรุงโอสถให้เจ้าหรือไม่นั้น คงต้องพึ่งพาโชควาสนาแล้ว”
นางหยุดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา “ทว่าคราก่อนข้าเคยเอ่ยถึงเจ้าให้นางฟัง ดูเหมือนนางจะให้ความสนใจในตัวเจ้าอยู่มิน้อย บางทีนี่อาจเป็นโอกาสที่นางจะยอมตกลงก็ได้”
เมิ่งฝานพยักหน้าเห็นพ้อง ในเมื่อมีแสงสว่างรำไรเขาย่อมต้องลองดูสักครา
